van je houden en wenen

ik zal altijd van je houden en wenen
wenen omdat ik je niet meer kan omarmen,
niet meer kan zien hoe jij naar me kijkt,
wenen want ik zal vergeten hoe je lach klonk
en zal ik later wel nog weten, waarom
ik jou zo schattig vond als je opstond
mijn handen zullen je nooit meer voelen,
woelen, ik eenzaam in een te groot bed
en wie zal er lachen om mijn grappen,
wie kus ik zomaar in de hals, op de mond
ik kan enkel nog wenen, en van je houden
 

Een stoffig hart

Een hart oud en stoffig,
wat licht langs het gordijn,
hij schuwt de mens, het leven, 
gebroken door de pijn.

Zijn handen rusten op de tafel,
maar diep in hem geen rust,
hij had haar maar één dag gezien,
haar éénmaal zacht gekust.

Toen was zijn leven zo voorbij,
samen konden zij niet zijn,
ze bleef wel leven in zijn hart
dat verdronk in brandewijn.

Vaak moest hij aan haar denken, 
in gedachten steeds nabij, 
de tranen die hij eenzaam huilde, 
een verloren loterij.

Zo stoft hij verder door het leven,
in eenzaamheid, koud en kil,
hij wil wel schreeuwen om haar liefde
maar alles blijft eeuwig stil.

Het ebben van de tijd

We keken toe hoe het water zakte, en zo ebde ook de tijd,
we zagen geen obstakels, de toekomst was voor jou en mij,
nu de duisternis het zand koelt, liefde wordt verdriet in mij,
voel ik je hand nog in mijn hand, voor nu, voor eeuwigheid.

Niet de zon, maar je kus, brandt zacht op mijn lippen,
ik sluit mijn ogen voor de wereld, hoor nog je lieve lach,
nog even met je dromen, hoe alles kon vandaag de dag,
maar de zee ruist in de verte en ik voel je mij ontglippen.

Niets houdt ons eeuwig samen, al is de liefde groot,
onze toekomst, onze dromen verwaaien met het zand, 
ik neem afscheid, alles verdwijnt in het avondrood.

Van een dicht-bij-mij werd je een gewone passant,
na eb kwam weer de vloed, wat voel ik mij een idioot,
liefde is geen eeuwigheid, het is een misverstand.

de schemering

De schemering die maakt me bang
omdat ik niets meer weet van nacht,
van hoe gezien wordt in het donker,
van wat wij horen in het gefluister zacht.

Ik weet niet meer wat ik moet voelen,
als ik eenzaam wandel onder de maan,
en of ik de sterren echt moet tellen,
wie zegt me waar ik heen moet gaan?

Zal ik geliefden tegenkomen?
Mis ik de vogels hun gezang?
Wanneer zal de ochtend weer opkomen?
De schemering die maakt me bang.

Zal het nog zin hebben

Zal het nog zin hebben,
als ik niet meer ik ben,
als ik in mijn wereld leef,
niet zeker ben of ik je ken.

Zal het nog zin hebben,
als er enkel nu, een heden is,
als ik mijn eigen naam vergeet,
de rest van een verdwenen geschiedenis.

Zal het nog zin hebben,
als je me kust als vreemde vrouw,
als ik je liefde niet zie,
niet meer weet dat ik van je hou.

Ergens gelukkig

Ik blader door het dagblad,
maar lees de knipsels niet,
ik kan geen aandacht houden,
mijn hart zit vol verdriet.

De koude koffie houdt gezelschap,
je foto trillend in mijn hand,
tranen vallen op mijn schoot,
door droefenis overmand.

In de tuin hoor ik de vogels,
zie reeds bloemen in het gras,
maar in mijn ziel blijft het winter,
koud en donker mijn alias.

Zonder jou enkel maar treurnis,
in de duisternis met pijn,
elders zal de zon wel schijnen,
hoop dat jij er gelukkig kan zijn.

Want in de droom

Al jaren zie ik je in mijn dromen,
maar vanavond ben je echt,
we zullen elkaar ontmoeten,
onze liefde, mooi, oprecht.

Plaats en tijd werden geregeld,

kaarsen en bloemen op de tafel gezet,
mooie muziek die ons niet zou storen,

in ons allereerste echt gesprek.

Vanavond, kom jij in mijn leven

is er hoop op een samenzijn,

maar de kaarsen en de bloemen,

zijn enkel maar een rookgordijn.

De muziek draait enkel voor mij,
ik ben vergezeld door eenzaamheid,
jij lieve engel, lieve droom,
wordt nooit een werkelijkheid.

Samenzijn als beeldspraak

Als ik weerom alleen wil zijn,
kom ik steeds naar deze zaak,
de bruine kroeg, de nicotine,
het samenzijn als beeldspraak. 

Ik zie ze dan hun zorgen laven,
maar dat, nee, dat kan ik niet,
van drank daar houd ik me vanaf,
want zo vergeet ik het verdriet.

Want naast de tranen in mijn hart,
daar zit ook ergens een stukje jij,
het is het enige wat ik nog heb,
naast de eenzaamheid in mij.

Een verloren hart

Bij het aanbreken van de dag,
droog ik de tranen op mijn kussen,
en sleep me naar een ontbijt,
van koffie en oude boterhammen,
belegen met eenzaamheid.

Naast mijn spiegelbeeld op de ruit,
zie ik plots de jouwe zitten, je lacht,
en als je handen naar me reiken,
wil ik dat je er echt bent,
en durf niet om te kijken.

Maar ook je lieve schim vervaagt,
je handen die naar me reiken,
je fonkelende ogen, je liefdevol gelaat,
ik heb mijn hart aan je verloren,
maar voor ons is het te laat.

Eenzaam tussen mensen

Ik leef de schaduw van mijn leven,
weet dat het anders had kunnen zijn,
waar er vroeger volop vuur was,
is er nu enkel een rookgordijn.

Ik dwaal zonder deel te nemen,
in de wereld rondom mij,
herleef steeds het verleden,
met een hart vol averij.

Ik ben eenzaam tussen mensen,
eeuwig eenzaam zonder jou,
ik hoop dat er ooit weer vuur is,
want ik sterf van de kou.

Eenzame koffie

De koffie geeft me warmte,
maar troost vind ik er niet,
en een zakdoek vol met tranen,
droogt nauwelijks mijn verdriet.

Ik kan je ogen niet vergeten,
zie je daar nog voor me staan,
kon ik de toekomst maar herschrijven,
dan kwam er nooit een einde aan.

Dan was er een lang en gelukkig,
een sprookje voor jou en mij,
nu heb ik alleen wat koffie,
gemaakt van cichorei.

Vloeibaar geluk

Ik mis de nachten,
de babbels om niets,
hoe wij samen waren,
het had gewoonweg iets.

Nu ben ik je verloren,
mijn wereld staat stil,
de woorden zijn eenzaam,
de nachten zijn kil.

Maar ik heb wat gevonden,
het kan niet meer stuk,
ik voel ons weer samen,
door vloeibaar geluk.

Ik ken niet eens je naam

Ik kan je niet vergeten,
al ken ik niet eens je naam,
maar ik weet nog wel de datum,
en de plaats waar je hebt gestaan.

Ik zie nog steeds je lange haren,
hoe ze vielen langs je rug,
en hoe de wind er zacht mee speelde,
het komt allemaal weer terug.

Hoe je vrouwelijk kon wezen,
door gewoon daar maar te staan,
ik wil je wel gaan zoeken,
maar ik ken niet eens je naam.

Wanhoop

De puinhoop die je achterliet,
is niet te overzien,
ik ben niet meer dezelfde,
sinds je me verliet.

Hopeloos lijkt eindeloos,
als ik je brieven herlees,
op zoek naar een reden,
waarom je voor vluchten koos.

Maar ik zie alleen maar liefde,
hoor geluk in elke zin,
voel warmte in elk woord.

Waar is toch je twijfel?
Waarom zie ik het niet,
wat ons geluk heeft verstoord?

Nooit meer samen

De wonden blijven open,
het bloeden stelpt niet,
ik mis je aan mijn zijde,
voel enkel diep verdriet.

Mijn ogen kan ik niet sluiten,
voor de krassen in mijn hart,
ik wil je in mijn armen houden,
maar de waarheid is snoeihard.

Ik bedwing de tranen in mijn ogen,
maar schreeuw het vanbinnen uit,
onze wegen moesten scheiden,
al was dat niet ons besluit.

Mensen naast elkaar

Samen vind je niet alleen,

stilvallen aan een lege muur,

de dialoog verdween uit onze cultuur.

Waar is de vriendschap heen?

Wij zoeken wanhopig in het rond,

zien het niet voor ons,

geven geen respons,

jij en ik, vanbinnen zwaargewond.

Wij zoeken, zoeken zonder kijken,

we horen zonder zien,

een voluit ja werd een misschien,

zelfinzicht blijven we ontwijken.

Hier stopt het welbehagen,

rust een ver verleden,

enkel twijfels in het heden,

ons gemoed terneergeslagen.

Hier eindigt onze samenleving,
leven met mekaar
werd leven naast elkaar,
vriendschap een hunkering.

Verloren vriendschap

Samen vind je niet alleen,

stilvallen op een lege muur,

de dialoog weg uit onze cultuur.

Waar is de vriendschap heen?

Wij zoeken wanhopig in het rond,

zien het niet voor ons,

geven geen respons,

jij en ik, vanbinnen zwaargewond.

Wij zoeken, zoeken zonder kijken,

we horen zonder zien,

een voluit ja werd een misschien,

zelfinzicht blijven we ontwijken.

Hier stopt het welbehagen,

rust een ver verleden,

enkel twijfels in het heden,

ons gemoed terneergeslagen.

Hier eindigt onze samenleving,

leven met mekaar

werd leven naast elkaar,

vriendschap een hunkering.

Aan je graf

Ik voel me stil en eenzaam,

de verslagenheid diep in mij.

Ik mis je veel, mijn zielsverwant,

ik mis je vaak gewoon aan mijn zij.

Echter, ik kom hier niet met verdriet,

vandaag treur ik niet om je dood.

Ik kom je in gedachten omhelzen,

aan die warmte heb ik nood.

Ik zie je graf, kijk naar je naam,

maar zie je lach, zie je hier staan.

Ik hoor je zeggen dat je me graag ziet,

en de wind die droogt mijn traan.

Hoera, hoera !

Ik snij de taart in stukken,
maar zit hier heel alleen.
De kaarsen die voor me branden,
die doven zich één voor één.

Wensen heb ik niet gekregen.
Het cadeau kocht ik voor mezelf vorige week.
Hier zit ik weer een jaartje ouder,
een jaar dat op het vorige leek.

Alleen ben ik al vele jaren,
alleen op wat mijn dag moet zijn.
De jaren kan ik niet meer tellen,
dat ik leef in de kantlijn.

Huisje niet welkom

Hier ben je echt niet welkom.
Hier moet je echt niet zijn.
De omheining is een omwalling,
de kans tot toegang is maar klein.

Met super hoge hekken
en zware pinnen op de poort,
zegt dit huis, je bent niet welkom.
“Privaat domein” hangt aan een koord.

Neen, hier val je niet zomaar binnen,
geen plots gezellig samenzijn.
Het lijkt me eenzaam om zo te wonen,
een mooi huis achter een ijzeren gordijn.