Had ik al gezegd dat ik van je hou?

Had ik al gezegd dat ik van je hou?
Het lijkt zo lang geleden.
Dat jij alles voor me bent,
de toekomst, heden en verleden.

Dat als jij naar me kijkt,
mijn hart wat sneller slaat.
Dat alles waar ik van hou,
volledig uit jouw bestaat.

Dat als je rust in mijn armen,
ik niet rusten kan van houden van.
En als ik rust in je armen,
ik niet weet hoe geluk anders kan.

Dat jij als zonlicht bent,
ver en toch steeds nabij.
Of als een schaduw,
voor, achter en naast mij.

Dat jij, mijn geliefde,
meer bent dan mijn vrouw.
Had ik al gezegd ...
Had ik al gezegd dat ik van je hou?

Nooit meer samen

De wonden blijven open,
het bloeden stelpt niet,
ik mis je aan mijn zijde,
voel enkel diep verdriet.

Mijn ogen kan ik niet sluiten,
voor de krassen in mijn hart,
ik wil je in mijn armen houden,
maar de waarheid is snoeihard.

Ik bedwing de tranen in mijn ogen,
maar schreeuw het vanbinnen uit,
onze wegen moesten scheiden,
al was dat niet ons besluit.

Tijd te kort

Als ik de tijd kon stoppen,
stopte ik hem nu.
Jij hier dicht bij mij,
een eeuwig mooie déjà vu.

Ik kan je zachtjes horen ademen,
ik ruik je haren, voel je huid.
Je ligt te dromen in mijn armen.
De tijd gestopt, geniet voluit.

Maar tijd kan je niet stoppen,
zelfs ik, ik kan het niet.
Strakjes zal ik je moeten lossen,
want alles heeft zijn tijdslimiet.