wat duurt de dag vandaag

wat lijkt een dag
een eeuwigheid
zonder zoen
zonder lach
zonder jou
even vast te houden

zonder zwijgen
zonder woorden
geen ik hou van jou
niets dat blinkt
blinkt in je ogen
geen even aanraken

ik mis je armen
je omhelzing
je haar te ruiken 
als ik je kus

wat duurt een dag
een eeuwigheid

wat duurt de dag vandaag

herschrijf geschiedenis

te vaak vraag ik het me af, of
de zon nog schijnen kan zoals toen,
hoog geklommen, de wolken weg,
hemelsblauw, warm op mijn rug

ah lieveling, ik wil je terug,
zien hoe wind waait langs je haren,
stappen in de stappen, afdrukken
als indrukken, die je achterlaat in het zand

en ingeval je glimlach landt
in mijn hart, en alles klopt,
ik in je ogen verdrinken kan
op een volmaakte dag

opdat ik nogmaals mag,
kussen, je hals, je lippen,
volop je mond, fluister je toe
hoeveel ik van je hou

echter de zon is kou, maar niet
als ik in mijn gedachten dwaal,
dan herschrijf ik geschiedenis
zodat ik je niet hartstochtelijk mis

Overal verdriet

Waar ik mijn tranen laat vallen,
daar zal geen geluk meer zijn,
verdriet zal er opleven,
alleen maar hartenpijn.

Geen warmte die ervoor kan zorgen,
dat liefde weer eeuwig is,
hoe hard je ook wil lachen,
geluk blijft een gemis.

Hoe was je dag

Als je zacht mijn lippen kust,
en vraagt: “Hoe was je dag?”,
vergeet ik dat ik je miste,
en geef je een glimlach.

Dan zie ik de zon waar wolken zijn,
hoor ik vogels in de lucht,
vergeet ik dat de dag soms zwaar was,
want geluk is daar op een zucht.

Als je zacht mijn lippen kust,
en vraagt:”Hoe was je dag?”,
dan wint de liefde van het gemis,
verdwenen in een oogopslag.

De kaars dooft

In het licht van de kaars,
danst de schaduw
rond een halflege fles,
een lauw glas wijn,
het moest zo zijn.

De vlam weerkaatst
in een zee van tranen,
verdriet in elke seconde,
verdriet in elk uur,
het hart overstuur.

Hij wacht tot ze dooft,
leg zijn hoofd op tafel,
met de hand rond de lege fles,
vergeten wat er schort,
tot het weer ochtend wordt.

Ik ken niet eens je naam

Ik kan je niet vergeten,
al ken ik niet eens je naam,
maar ik weet nog wel de datum,
en de plaats waar je hebt gestaan.

Ik zie nog steeds je lange haren,
hoe ze vielen langs je rug,
en hoe de wind er zacht mee speelde,
het komt allemaal weer terug.

Hoe je vrouwelijk kon wezen,
door gewoon daar maar te staan,
ik wil je wel gaan zoeken,
maar ik ken niet eens je naam.

De eerste lentedag

Ik zie de knoppen in de bomen,
ik zie insecten in het gras,
hoor de eerste vogels fluiten,
maar wou dat jij hier nu ook was.

Dan zagen we al de eerste blaadjes,
dan zou de zon wat harder schijnen,
de vogels gingen nog wat luider zingen,
de eerste bloemen zouden verschijnen.

Maar deze dag is maar gewoon,
zonder jou zelfs banaal,
de eerste lentedag van het jaar,
heeft zonder jou niets speciaal.

Prikklok

De prikklok aan de muur,
houd aan de deur de wacht.
Hij staat er al een eeuwigheid,
roerloos dag en nacht.

De prikklok prikte kaarten,
en deed dat heel kordaat,
al wie buiten of binnen wilde,
kreeg een prik van de automaat.

De prikklok hangt nu stilletjes,
vervangen door iets digitaal,
het gaat misschien wat sneller,
maar ik mis het "prikkabaal".

Nooit meer samen

De wonden blijven open,
het bloeden stelpt niet,
ik mis je aan mijn zijde,
voel enkel diep verdriet.

Mijn ogen kan ik niet sluiten,
voor de krassen in mijn hart,
ik wil je in mijn armen houden,
maar de waarheid is snoeihard.

Ik bedwing de tranen in mijn ogen,
maar schreeuw het vanbinnen uit,
onze wegen moesten scheiden,
al was dat niet ons besluit.

Mensen naast elkaar

Samen vind je niet alleen,

stilvallen aan een lege muur,

de dialoog verdween uit onze cultuur.

Waar is de vriendschap heen?

Wij zoeken wanhopig in het rond,

zien het niet voor ons,

geven geen respons,

jij en ik, vanbinnen zwaargewond.

Wij zoeken, zoeken zonder kijken,

we horen zonder zien,

een voluit ja werd een misschien,

zelfinzicht blijven we ontwijken.

Hier stopt het welbehagen,

rust een ver verleden,

enkel twijfels in het heden,

ons gemoed terneergeslagen.

Hier eindigt onze samenleving,
leven met mekaar
werd leven naast elkaar,
vriendschap een hunkering.

Reorganisatie

Geen dromen,

de toekomst hard,

alles in duigen,

met leven pikzwart.

Als een donderslag,

de resten na een orkaan,

ik, ik alleen,

zie mij hier nu staan.

Verslagen in vijf minuten,

mijn wereld spat uit elkaar,

dat werk, dat is niets,

het verlies van de vriendschap weegt zwaar.

Romantiek in tranen

Ik luister muziek

maar hoor het niet.

Ik lees een boek

maar versta hem niet.

Zittend in de zomerzon

heb ik het koud.

Liggend in mijn bed

heb ik het benauwd.

Waar ben je toch naartoe?

Waar ben je heengegaan?

De tijd raast verder,

maar ik blijf stilstaan.

Ik leef nog enkel in gedachten.

Daar voel ik warmte,

hoor ik de mooiste muziek,

zijn jij en ik samen, alsnog romantiek.

Missen

Ik mis de geuren.

Ik mis het lachen,

geroezemoes, geroep.

Ik mis het allemaal.

 

Ik mis de wind.

Ik mis de zon,

of natte kleren, koude vingers.

Ik mis het allemaal.

 

Ik mis je woorden.

Ik mis je stilte,

ja, zomaar bij elkaar.

Ik mis het allemaal.

 

Ik miste een bocht,

maar niet de boom.

Het einde van mijn verhaal.

Ik mis jullie allemaal.