gedicht in het water

Aan het water zocht ik een gedicht
maar zag enkel smaragdblauw 
en zachte golven die zich 
één voor één rekten 
op het goudgele strand 

ik zag visjes in bonte kleuren 
net onder het wateroppervlak 
schichtig zwemmend voor mij
alsof ze wilden zeggen 
"zoek het niet te ver"

maar de verte was zo mooi
in vurig geel, oranje, rood
het water verdonkerde,
de branding loste niets vandaag
de zee bleef een zee

  

aan het einde van de zee

enkel daar, enkel daar,
kan het strand liggen
aan het begin of het einde
van de zee, en daar
had ik mijn plaats gevonden,
aan het einde van de zee

ik zag eindeloos ver
in de rechte voor mij
een nieuwe dag 
wonderbaarlijk starten,
ginder, in de verre verte
aan het begin van de zee

met een zachte gloed 
reeds warmer dan koffie
die pruttelend de kan vult 
toonde de zachte zon 
me dat alles vernieuwt

alles, maar niet hier 
aan het einde van de zee,
hier is geen begin, 
geen vernieuwing,
hier is enkel het einde,
het einde en de nacht,
de vergankelijkheid van alles

een strand vol rozen

ik zag de duizend rozen
die ik plantte in het zand
verdwijnen met de golven
de zee nam ze van het strand

mijn plan viel zo in duigen
de liefde was zo groot
ik plantte duizend rozen
maar ze waren allen dood

's avonds hand in hand aan zee
was er niets dat het strand opfleurde
tot wij zagen in de ondergaande zon
duizend rozen die de lucht kleurden

  

Het ebben van de tijd

We keken toe hoe het water zakte, en zo ebde ook de tijd,
we zagen geen obstakels, de toekomst was voor jou en mij,
nu de duisternis het zand koelt, liefde wordt verdriet in mij,
voel ik je hand nog in mijn hand, voor nu, voor eeuwigheid.

Niet de zon, maar je kus, brandt zacht op mijn lippen,
ik sluit mijn ogen voor de wereld, hoor nog je lieve lach,
nog even met je dromen, hoe alles kon vandaag de dag,
maar de zee ruist in de verte en ik voel je mij ontglippen.

Niets houdt ons eeuwig samen, al is de liefde groot,
onze toekomst, onze dromen verwaaien met het zand, 
ik neem afscheid, alles verdwijnt in het avondrood.

Van een dicht-bij-mij werd je een gewone passant,
na eb kwam weer de vloed, wat voel ik mij een idioot,
liefde is geen eeuwigheid, het is een misverstand.

Ik zie je stil dromen

Ik zie je stil dromen
van een ver land,
een strand voor jou alleen,
een zee die voor je speelt, 
met de golven, met dolfijnen,
van zand zacht op je benen, 
een wind, die je kust, 
en zon om je heen.

Maar hoe de zon ook straalt, 
jij straalt nog harder, 
droom ik met je mee.

waar zoet en zout

waar zoet en zout

samengaan

en golven

breken op de stroom

het zilte

zicht met de lucht

vermengt

en het water

met eb en vloed speelt

daar aan de monding

voel ik de wind

van zee

naar land

en in de zon

ben ik

weer kind

weer koning

van mijn kasteel

van zand

Je naam in het zand

Ik zoek je naam in het zand,
waar ik het eens geschreven had.
De naam is weg, zo ook ben jij,
mijn wereld is uiteen gespat.

De vlinders in mijn buik,
verdronken in het verdriet,
ik zoek nog steeds naar adem,
maar zuurstof vind ik niet.

De wereld die blijft draaien,
golven slaan voor me neer,
en ik zoek je naam in het zand,
ik zoek je elke dag weer.