soms samen koffie

soms opgeloste koffie
soms lost koffie het op

soms koffie lekker warm
soms te warm voor koffie

soms twee kopjes samen
soms samen één kopje

Nav. blowup 8 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/198/blow-up-week-8) - foto van Hanne Reumers  
 

je houdt, je trouwt

volg mij, ik volg jou
triomferen hand in hand
dansen dicht tegen elkaar
jij zie hoe mensen juichen
ik zie hoe je straalt
en als de nacht dag wordt
een nieuwe start wordt
rijden we feestelijk naar huis
in een wagen vol met wensen

Nav. blowup 2 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/188/blow-up-week-2) - foto van Kathleen Gobbin
  

in een wereld die zachtjes brandt

zien ze niet hoe de zon
voor ons allen schijnt
en als zij weer verdwijnt,
sterren onze hemel bedekken

zien ze niet de frisse dauw
de diamanten in het gras
een parelsnoer dat eerst een web was
de adem van een nieuwe dag

zien ze niet als regen valt
op het zachte groene gewas
waar enkel eerder aarde was
het leven brengt voor iedereen

zien ze niet de hoge bomen
standvastig en vol kracht
hoe een kind klimt en lacht
de natuur ons allen bindt

zien zij niet de horizon
hoe eindeloos ze reikt
en als je heel goed kijkt
er telkens weer een morgen is

zien ze niet de mensen praten
helpen, wenen, kussen, geven,
met de liefde voor het leven
onvoorwaardelijk houden van elkaar

zien ze niet
zien ze niet
 

Op reis

De zon al zes uur
brandend op de voorruit, 
samen nummerplaten lezen
tijd doden met woordjes maken.

Welk weer wordt het? 
Zal de zon er schijnen? 
Komen we te laat aan?
Zullen de winkels gesloten zijn?

Al direct eten op restaurant. 
Vroeg naar bed hoeft niet. 
Misschien neem ik wat speciaals. 
Iets anders dan gewoonlijk.

De laatste kilometers,
onrust neemt plaats in de wagen. 
We zijn er bijna. We verlangen. 
Wat is het toch fijn om weer thuis te komen.

  

Het ebben van de tijd

We keken toe hoe het water zakte, en zo ebde ook de tijd,
we zagen geen obstakels, de toekomst was voor jou en mij,
nu de duisternis het zand koelt, liefde wordt verdriet in mij,
voel ik je hand nog in mijn hand, voor nu, voor eeuwigheid.

Niet de zon, maar je kus, brandt zacht op mijn lippen,
ik sluit mijn ogen voor de wereld, hoor nog je lieve lach,
nog even met je dromen, hoe alles kon vandaag de dag,
maar de zee ruist in de verte en ik voel je mij ontglippen.

Niets houdt ons eeuwig samen, al is de liefde groot,
onze toekomst, onze dromen verwaaien met het zand, 
ik neem afscheid, alles verdwijnt in het avondrood.

Van een dicht-bij-mij werd je een gewone passant,
na eb kwam weer de vloed, wat voel ik mij een idioot,
liefde is geen eeuwigheid, het is een misverstand.

ontbijt met liefde

ik zal de koffie zetten,
zet jij de borden klaar,
en als we samen ontbijten,
vullen we liefdevol elkaar

met woorden om van te houden,
met zinnen warm en zacht,
over wonderen van liefde,
zoals maanlicht in de nacht

en als we de tafel ruimen,
en ik droog en jij wast af,
zal ik je lief toefluisteren,
dat ik je oneindig graag mag.

Rondjes van de klok

Als ik op je wacht, zie ik de tijd

langzaam tikken, draaien de wijzers rustig,

zonder haast, de rondjes van de klok.

Als ik op je wacht, zou ik de tijd

willen veranderen, de wijzers duwen,

de tijd versnellen, zodat jij vlug bij me bent.

Toch hoop ik stilletjes, als ik zo op je wacht,

dat wanneer je weer bij me bent, de wijzers 

zo rustig blijven draaien, de rondjes van de klok.

Zonder stemgeluid

Je tenen kussen lief de grond, 
als je door de kamer sluipt, 
om mij niet wakker te maken.

Ik keer me om, lijk te slapen, 
echter hoor je kleren vallen, 
voor je onder het deken kruipt.

En als je je arm om me heen legt,
hoor ik je zeggen 'ik hou van jou',
liefdevol, zonder stemgeluid. 

Onbereikbaar voor elkaar

Ik proef de lucht die jij uitstraalt,
probeer je blik te vangen,
je rode lippen vragen mij,
“Voel jij ook het verlangen?”

Je stem klinkt lief en zacht,
als je fluistert mijn naam,
maar ik hoor je lichaam schreeuwen,
“Kom toch dichter bij me staan!”.

Onze woorden vormen samen,
zinnen van een mooi verhaal,
waarin we gelukkig kunnen leven,
maar tussen ons een muur van staal!

Er is geen samen in dit leven,
de muur te hoog, afstand te groot,
in het verlangen naar mekaar,
wachten wel elk op de dood.

Vloeibaar geluk

Ik mis de nachten,
de babbels om niets,
hoe wij samen waren,
het had gewoonweg iets.

Nu ben ik je verloren,
mijn wereld staat stil,
de woorden zijn eenzaam,
de nachten zijn kil.

Maar ik heb wat gevonden,
het kan niet meer stuk,
ik voel ons weer samen,
door vloeibaar geluk.

Een verkleurde foto

De foto is al wat verkleurd,
maar de herinnering nog fris,
hoe wij daar samen waren,
voorgoed geschiedenis.

We hoefden niet te spreken,
voelden elkaar perfect aan,
nu heb ik enkel nog die foto,
weet jij nog van ons bestaan?

Net als de oude foto,
kleurden wij ons leven in,
zonder dat we het wilden,
had het samenblijven geen zin.

Ik heb nog enkel je foto,
en je allerlaatste brief,
dat is alles wat er overblijft,
van jou, mijn hartendief.

Oprechte liefde

Toen je ogen spraken,
maar je mond zweeg,
en je hart veranderde
in zacht bladerdeeg.

En we in stilte ontdekten,
hoe we pasten bij elkaar,
zonder al die grote woorden,
liefde in elk gebaar.

Dromend van een toekomst,
waarin jij en ik worden wij,
vol zorgeloze dagen,
zo een leven voor jou en mij. 

Vandaag spreken nog je ogen,
zeggen mij, jij en ik zijn echt,
leven wij in onze toekomst,
onze liefde is oprecht.

Bij dageraad

Ik wachtte niet op de dageraad,
maar op haar, ze kwam niet.
De dageraad verscheen,
de zon wilde ons groeten,
maar ik was alleen.

Nu wordt het avond, de zon groet ons weer,
maar ik ben nog steeds alleen.
Ik wacht. Niet op de dageraad,
maar op haar.
Misschien komt ze vannacht.

Dan wacht ik niet meer op haar,
maar wacht ik op de dageraad
en als de zon ons groet,
als ik niet meer alleen ben,
dan groet ik de zon.

De eerste lentedag

Ik zie de knoppen in de bomen,
ik zie insecten in het gras,
hoor de eerste vogels fluiten,
maar wou dat jij hier nu ook was.

Dan zagen we al de eerste blaadjes,
dan zou de zon wat harder schijnen,
de vogels gingen nog wat luider zingen,
de eerste bloemen zouden verschijnen.

Maar deze dag is maar gewoon,
zonder jou zelfs banaal,
de eerste lentedag van het jaar,
heeft zonder jou niets speciaal.

Alles gewoon

Regen valt gewoon naar beneden,
ik zie geen parels op het raam,
en schijnt de zon aan de hemel,
zal de schoonheid mij ontgaan.

Bomen blijven voor me bomen,
bloemen in welke kleur dan ook,
zie ik niet als een groot deken,
het strand is voor me de kuststrook.

Ik hoor de wind niet zachtjes fluisteren,
ik zie geen tekens in de lucht,
ik zie geen woorden in de sterren,
buiten is gewoon buitenlucht.

Maar als jij bij me staat,
danst de regen naar beneden,
zie ik parels op het raam,
zal de zon ons samen smeden.

Bomen strekken zich voor liefde,
bloemen maken ons tapijt,
en als we langs de vloedlijn lopen,
strelen de golven ons met tederheid.

De wind fluistert lief je naam,
ik zie de tekens in de lucht,
ik zie de woorden in de sterren,
jij bent mijn alles, mijn toevlucht.

Liefde in stilte

Ik kus je wang,
zeg je slaapwel,
je ademhaling traag.

En fluister zacht:
‘Ik hou van jou’,
mijn laatste zin vandaag.

Je zegt niets terug,
maar hoort het wel,
schuift dicht tegen me aan.

De liefde stil,
wij bij elkaar,
samen slapengaan.

Nooit meer samen

De wonden blijven open,
het bloeden stelpt niet,
ik mis je aan mijn zijde,
voel enkel diep verdriet.

Mijn ogen kan ik niet sluiten,
voor de krassen in mijn hart,
ik wil je in mijn armen houden,
maar de waarheid is snoeihard.

Ik bedwing de tranen in mijn ogen,
maar schreeuw het vanbinnen uit,
onze wegen moesten scheiden,
al was dat niet ons besluit.

5 jaar

5 jaar

met elkaar

zij met hem

hij met haar

5 jaar

lief en leed

zij en hij

samen compleet

5 jaar

dat is hout

een eerste stap

naar jubileum goud

5 jaar

gekoppeld in geluk

ontvangen felicitaties

met kus en handdruk

Badkamer

Poëzie in de badkamer is

het kletterende water,

de condensatie op de spiegel,

en wij twee in bad,

dicht bij het water,

dicht bij elkaar.

Voor eeuwig

Vergeet niet

dat ik sterven zal,

dat het plots

voorbij zal zijn.

Niet mijn liefde,

maar wel mijn ik.

Geen hand in hand,

geen samenzijn.

Mijn lichaam dood,

mijn woorden weg,

geen lach, geen traan,

geen lief refrein.

Een kus zal ik

je niet meer geven.

Een knuffel

onbestaand zal zijn.

Vergeet niet

dat ik sterven zal,

dat het plots

voorbij zal zijn.

Maar, niet de liefde,

neen, mijn liefde niet.

Die blijft er voor jou,

krijgen ze niet klein.