ik sterf een dag

geen bloemenpracht,
geen geur van 
zoete vruchten,
groen geschiedenis
voor gras
voor boom,
kreunend
in zijn eenzaamheid,
de wind waait
zeven knopen,
in stilte sterf ik
een dag,
als ik geen poëzie 
beleven mag

herschrijf geschiedenis

te vaak vraag ik het me af, of
de zon nog schijnen kan zoals toen,
hoog geklommen, de wolken weg,
hemelsblauw, warm op mijn rug

ah lieveling, ik wil je terug,
zien hoe wind waait langs je haren,
stappen in de stappen, afdrukken
als indrukken, die je achterlaat in het zand

en ingeval je glimlach landt
in mijn hart, en alles klopt,
ik in je ogen verdrinken kan
op een volmaakte dag

opdat ik nogmaals mag,
kussen, je hals, je lippen,
volop je mond, fluister je toe
hoeveel ik van je hou

echter de zon is kou, maar niet
als ik in mijn gedachten dwaal,
dan herschrijf ik geschiedenis
zodat ik je niet hartstochtelijk mis

je missen

ik verdrink

in de inkt

terwijl papier

verdriet opneemt

stukje voor stukje

echter, te weinig om

beter te voelen

te weinig om

te hopen op

herstel

blad per blad

je missen

vol tranen

in zwarte inkt

ik verdrink

Liever een spook

je was bang

niet van het spook
in de lange gang

niet van het monster
dat al jaren
in je kast woont

niet van de tak
die bij een storm
net het venster raken kan

niet van de krakende trap
van de donkere berging
van de badkamer 
daar zijn alleen

vandaag werd je bang
van de mens
werd hij je monster

en ik werd een vader
zonder woorden

wat had ik je liever
om het spook getroost
  

ik hoor, ik adem, ik zie, ik voel

ik proef nog steeds je zachte lippen,
voel hoe je je lichaam tegen me drukte
alsof afscheid zo nooit kon gebeuren
alsof er geen tranen in onze ogen stonden

ik zie nog steeds je laatste glimlach
adem de woorden die je voor me sprak
alsof je nooit bent weggeweest
alsof je nog altijd voor me staat

ik hoor nog steeds de mooiste stilte
die er voor een seconde tussen ons was
alsof de wereld voor ons alleen draaide
alsof een wij toch voor eeuwig kon zijn 

maar eeuwig stopte met een afscheidskus
de wereld, te klein voor onze liefde
en nu, ik hoor, ik adem, ik zie, ik voel,
ik proef nog steeds je zachte lippen

Een stoffig hart

Een hart oud en stoffig,
wat licht langs het gordijn,
hij schuwt de mens, het leven, 
gebroken door de pijn.

Zijn handen rusten op de tafel,
maar diep in hem geen rust,
hij had haar maar één dag gezien,
haar éénmaal zacht gekust.

Toen was zijn leven zo voorbij,
samen konden zij niet zijn,
ze bleef wel leven in zijn hart
dat verdronk in brandewijn.

Vaak moest hij aan haar denken, 
in gedachten steeds nabij, 
de tranen die hij eenzaam huilde, 
een verloren loterij.

Zo stoft hij verder door het leven,
in eenzaamheid, koud en kil,
hij wil wel schreeuwen om haar liefde
maar alles blijft eeuwig stil.

verdriet om verdriet

Hij was droevig,
hij miste wat,
zijn verdriet was 
niet volmaakt.

Hij had gehoord 
van tranen die rollen
langs je wangen,
eindeloos.

Maar zijn verdriet was
niet volledig,
hij had de tranen,
ook eindeloos.

Maar niets dat rolde,
langs zijn wangen
gleden de tranen
naar omlaag.

Voorgoed voorbij

Wie weet wanneer de muziek stopte,

hoelang ik daar zat, in stil geluid.

hoelang ik tijdloos voor me staarde,

als een stilleven, kunstig fruit.

Ik zag de kaarsen zachtjes doven,

na hun lichtdans op de muur,

hoe ze zochten naar meer zuurstof,

voor hun eigen eeuwig vuur.

Ik weet van tranen die stroomden,

ik weet van schreien diep in mij.

Ik weet dat er geen eeuwig vuur is,

jij en ik voorgoed voorbij. 

Bloemen huilen om vandaag

Niemand weet dat ook bloemen huilen,
als ze hun blaadjes samenbrengen,
treurnis in een zacht vuistje.
En na wat heen en weer slingeren,
gaat het vuistjes naar omlaag,
dan zijn er de tranen diep vanbinnen,
dan zijn er de tranen om vandaag.

Verdriet overspoelde mijn hart

Ik zal nooit het verdriet vergeten
dat mijn hart overspoelde,
nooit vergeten hoe jij,
reeds een stukje van mij,
ook mijn verleden werd
met een laatste kus,
terwijl onze betraande ogen
intens zochten naar 
het langer bij elkaar blijven,
het blijven dat niet kon bestaan,
enkel nog die laatste kus,
onze betraande ogen en, 
verdriet dat mijn hart overspoelde.

Ergens gelukkig

Ik blader door het dagblad,
maar lees de knipsels niet,
ik kan geen aandacht houden,
mijn hart zit vol verdriet.

De koude koffie houdt gezelschap,
je foto trillend in mijn hand,
tranen vallen op mijn schoot,
door droefenis overmand.

In de tuin hoor ik de vogels,
zie reeds bloemen in het gras,
maar in mijn ziel blijft het winter,
koud en donker mijn alias.

Zonder jou enkel maar treurnis,
in de duisternis met pijn,
elders zal de zon wel schijnen,
hoop dat jij er gelukkig kan zijn.

Want in de droom

Al jaren zie ik je in mijn dromen,
maar vanavond ben je echt,
we zullen elkaar ontmoeten,
onze liefde, mooi, oprecht.

Plaats en tijd werden geregeld,

kaarsen en bloemen op de tafel gezet,
mooie muziek die ons niet zou storen,

in ons allereerste echt gesprek.

Vanavond, kom jij in mijn leven

is er hoop op een samenzijn,

maar de kaarsen en de bloemen,

zijn enkel maar een rookgordijn.

De muziek draait enkel voor mij,
ik ben vergezeld door eenzaamheid,
jij lieve engel, lieve droom,
wordt nooit een werkelijkheid.

Eenzaam tussen mensen

Ik leef de schaduw van mijn leven,
weet dat het anders had kunnen zijn,
waar er vroeger volop vuur was,
is er nu enkel een rookgordijn.

Ik dwaal zonder deel te nemen,
in de wereld rondom mij,
herleef steeds het verleden,
met een hart vol averij.

Ik ben eenzaam tussen mensen,
eeuwig eenzaam zonder jou,
ik hoop dat er ooit weer vuur is,
want ik sterf van de kou.

Overal verdriet

Waar ik mijn tranen laat vallen,
daar zal geen geluk meer zijn,
verdriet zal er opleven,
alleen maar hartenpijn.

Geen warmte die ervoor kan zorgen,
dat liefde weer eeuwig is,
hoe hard je ook wil lachen,
geluk blijft een gemis.

De kaars dooft

In het licht van de kaars,
danst de schaduw
rond een halflege fles,
een lauw glas wijn,
het moest zo zijn.

De vlam weerkaatst
in een zee van tranen,
verdriet in elke seconde,
verdriet in elk uur,
het hart overstuur.

Hij wacht tot ze dooft,
leg zijn hoofd op tafel,
met de hand rond de lege fles,
vergeten wat er schort,
tot het weer ochtend wordt.

De sprong

Twintig meter onder mij,
sloeg de zwarte zee,
met een genadeloze kracht,
de rotsen zo in twee.

De woedende golven,
schreeuwen me hard toe:
’Spring mee hier in de branding,
au revoir, adieux à tous.’

Ik nam een sprong en
voelde mij, even opgelucht,
en in het koude water,
ontsnapte mijn laatste zucht.

Donkere kroeg

Hier kan je verdriet verdrinken,
in deze donkere kroeg,
waar niemand naar je omkijkt,
waar niemand ooit een naam vroeg.

Hier hoor je geen verhalen,
een leven hoeft er niet,
je kan er eenzaam wezen,
verdrinken in verdriet.

Je naam in het zand

Ik zoek je naam in het zand,
waar ik het eens geschreven had.
De naam is weg, zo ook ben jij,
mijn wereld is uiteen gespat.

De vlinders in mijn buik,
verdronken in het verdriet,
ik zoek nog steeds naar adem,
maar zuurstof vind ik niet.

De wereld die blijft draaien,
golven slaan voor me neer,
en ik zoek je naam in het zand,
ik zoek je elke dag weer.

Wanhoop

De puinhoop die je achterliet,
is niet te overzien,
ik ben niet meer dezelfde,
sinds je me verliet.

Hopeloos lijkt eindeloos,
als ik je brieven herlees,
op zoek naar een reden,
waarom je voor vluchten koos.

Maar ik zie alleen maar liefde,
hoor geluk in elke zin,
voel warmte in elk woord.

Waar is toch je twijfel?
Waarom zie ik het niet,
wat ons geluk heeft verstoord?

Droevig

In elke traan,
zie ik,
een tweede
die langzaam
met je verdriet,
langzaam
afglijdt
in de donkerte,
waar ik
geen vat heb
op je hartzeer
op jou
en ik enkel
de tranen kan
drogen
maar 
     niet
         kan 
            stoppen.