Zonder tijd

ik ben de tijd verloren
ergens tussen negen en kwart voor tien
nooit meer terug gezien

nu eet ik lunch in de donker
slaap ik als de rest ontwaakt
en geen tijd die me kraakt

ik verstop me soms heel even
als ik vermoed dat hij daar is
tijdloos zijn is geen gemis

of kijk ik naar mijn naakte pols
het hoekje in de iPhone blijft zwart
nergens tijd dat me verwart

ik ben de tijd al lang verloren
ergens tussen negen en kwart voor tien
hoop hem nooit meer terug te zien.

Volle maan

Soms staat de maan
ons aan te staren
alsof hij ons veracht.

Hij ziet geen steek
echt niemendal
voor hem is alles nacht.

Geen witte wolken
geen blauwe zee
geen bergen in het vergezicht.

Zijn bomen groen?
Is er woestijn?
Dat ziet hij niet op zicht.

Soms staat de maan
daar zo te stralen
alsof hij naar ons lacht.

Ziet hij wat wouden?
Ziet hij de meren?
Het is toch middernacht?

De warme, gele zon
achter onze eigen bol
schijnt recht in zijn gezicht.

En met een glimlach
op zijn gelaat
geeft de maan zijn eigen licht.
 

ik wacht tot je de zee kust

ik wacht tot je de zee kust

neem afscheid met een traan

de uren die je voor me scheen

ze zijn vlug voorbij gegaan

ik wacht tot je de zee kust

wandel zonder jou naar huis

in mijn hart blijf je stralen

daar is jouw tweede thuis

ik wacht tot je de zee kust

dan ben je er even niet voor mij

ik zie je weer morgenochtend

de donkere nacht is zo voorbij

De nacht wacht in Amsterdam

de Nachtwacht in Amsterdam

licht wordt er vastgehouden

als een wonderlijk fenomeen

bescherm door onze blikken

de duisternis er omheen

licht valt zacht en vredig

ik zie wapens voor veiligheid

een geschilderd cryptogram

een herhaling van de tijd

de nacht wacht in Amsterdam

foto http://nl.wikipedia.org/wiki/De_Nachtwacht

de schemering

De schemering die maakt me bang
omdat ik niets meer weet van nacht,
van hoe gezien wordt in het donker,
van wat wij horen in het gefluister zacht.

Ik weet niet meer wat ik moet voelen,
als ik eenzaam wandel onder de maan,
en of ik de sterren echt moet tellen,
wie zegt me waar ik heen moet gaan?

Zal ik geliefden tegenkomen?
Mis ik de vogels hun gezang?
Wanneer zal de ochtend weer opkomen?
De schemering die maakt me bang.

Je rook naar zonneschijn

Het regende en regende.
Jij rook naar zonneschijn,
en toen het nacht werd,
zorgde jij voor licht.

Samen dronken we wat wijn,
niet om te vergeten, neen,
maar om de tijd te rekken,
om langer bij elkaar te zijn.

Maar na de wijn verdween
de nacht, het licht en ook jij.
Nu ruik ik enkel regen,
smacht ik naar zonneschijn.

de nachtmerrie

Vannacht had ik een nachtmerrie,
ik splitste plots in twee,
de ene helft wou naar de bergen,
de andere naar de zee.

Daar stond ik dus, ik met mijn twee,
ik wist me echt geen raad,
gelukkig was het maar een droom,
weer twee in één bij dageraad.

De zon in de nacht

Voor de avond,
voor de nacht,
voor duisternis
is aan de macht,
zal ik de stralen beklimmen,
om de zon op te bergen,
en met kleine stukjes licht,
haar schuilplaats verbergen.

Niemand zal dan weten,
waar ze is heengegaan,
want ik zal haar goed verstoppen,
onder de sterren en de maan.

En is de nacht voorbij,
klim ik op een heuvelrug,
veeg ik maan en sterren weg
en plaats de zon weer terug.