Een wereld vol liefde

ik adem in mijn sjaal

de wereld op de ruit

het voelt daarbuiten o zo koud

toch straalt ze warmte uit

   

in een wereld die zachtjes brandt

zien ze niet hoe de zon
voor ons allen schijnt
en als zij weer verdwijnt,
sterren onze hemel bedekken

zien ze niet de frisse dauw
de diamanten in het gras
een parelsnoer dat eerst een web was
de adem van een nieuwe dag

zien ze niet als regen valt
op het zachte groene gewas
waar enkel eerder aarde was
het leven brengt voor iedereen

zien ze niet de hoge bomen
standvastig en vol kracht
hoe een kind klimt en lacht
de natuur ons allen bindt

zien zij niet de horizon
hoe eindeloos ze reikt
en als je heel goed kijkt
er telkens weer een morgen is

zien ze niet de mensen praten
helpen, wenen, kussen, geven,
met de liefde voor het leven
onvoorwaardelijk houden van elkaar

zien ze niet
zien ze niet
 

ik laat je los

groter worden je dromen

je wereld ook

met gestrekte armen

grijpen naar het onbereikbare

de naakte vrijheid

van durven leven

wil ik je geven

mijn kind

ik laat je los


Nav. blowup 1 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/187/blow-up-week-1) - foto van Marleen Hiels

De astronaut

als ik sterf 
schrijf dan neer
dat ik de aarde zag
hoe zij daar zweefde
ademde, leefde,
hoe graag ik haar wel mag
het blauw op zwart
het wit op blauw
het licht van dag en nacht

als ik sterf 
schrijf dan neer
dat ik de aarde zag
een plek die leeft
vol dynamiek
een eigen hartslag
van zand, van water
van bergen en ijs
van ritmes hard en zacht

als ik sterf 
schrijf dan neer
dat ik de aarde zag
een bol die blonk
uitblonk van leven
ik oprecht van slag
ik voelde tranen
weende ze oprecht
de aarde, dat is leven

de aarde, dat is echt 

Je hoeft geen brood te snijden

[aan de dood] je hoeft geen brood te snijden
ik neem wel een boterkoek
ik breng wel melk en fruitsap
voorzie jij dan koffie, alsjeblieft

en als we dan samen mogen eten
kunnen we wat praten met elkaar
over duinen, zee en strand
of spreken de bergen je meer aan

we kunnen redetwisten over muziek
vanzelfsprekend ook over literatuur
en heb jij ook een kat of hond
wat doe jij op een vakantiedag

ik zie ons daar al samen eten 
en keuvelen over alles en niets
misschien, wie weet, misschien
worden we wel vrienden voor het leven

Onbereikbaar voor elkaar

Ik proef de lucht die jij uitstraalt,
probeer je blik te vangen,
je rode lippen vragen mij,
“Voel jij ook het verlangen?”

Je stem klinkt lief en zacht,
als je fluistert mijn naam,
maar ik hoor je lichaam schreeuwen,
“Kom toch dichter bij me staan!”.

Onze woorden vormen samen,
zinnen van een mooi verhaal,
waarin we gelukkig kunnen leven,
maar tussen ons een muur van staal!

Er is geen samen in dit leven,
de muur te hoog, afstand te groot,
in het verlangen naar mekaar,
wachten wel elk op de dood.

Ik ken niet eens je naam

Ik kan je niet vergeten,
al ken ik niet eens je naam,
maar ik weet nog wel de datum,
en de plaats waar je hebt gestaan.

Ik zie nog steeds je lange haren,
hoe ze vielen langs je rug,
en hoe de wind er zacht mee speelde,
het komt allemaal weer terug.

Hoe je vrouwelijk kon wezen,
door gewoon daar maar te staan,
ik wil je wel gaan zoeken,
maar ik ken niet eens je naam.

De surfer

Ik beklom de golven, ik mocht er staan,
ik en mijn plank door water gestuwd,
één met de zee, één met het golven,
tot ik weer op land werd gespuwd.

Ik voel alsnog de warme liefde,
daar waar ik ooit was geweest,
waar de zon nog de horizon kust,
was elke golfslag een feest.

Maar golven slaan niet, ze breken,
niemand die ze redden kan,
in mijn hart vloeit het verlangen,
ik ben een surfer, geen burgerman.

Eenzaam in de leegte

Onder de stralen die nooit schijnen,
in de regen die niet valt,
bij de wind die nooit zal waaien,
op de plaats waar het leven stil valt,
cirkelen gieren in het rond,
ook al ben je niet gewond.

Het leven laat je los,
geen schaduw aan je zij,
eenzaam in de leegte,
de toekomst al lang voorbij,
trippelen gieren op de grond,
eten tot de morgenstond.

Ik leef mijn droom

Ik leef mijn leven,
ik heb mijn droom,
mijn leven, mijn droom,
alles in één persoon.

Allemaal voor mijn liefde,
mijn geliefde dat ben jij,
ik leef mijn droom,
om je glimlach te zien,
om je lach te horen,
om je hand te voelen.

Je bent mijn droom,
je bent mijn leven.
Ik leef mijn leven,
ik heb mijn droom.

Alles voor één persoon.

Bestaan

Wandelend, verzonken,
in het groen geknipt op maat,
met de bomen in de verte,
de natuur, mijn toeverlaat.

De wind speelt met de halmen,
vertelt een zwoel verhaal,
en ik op blote voeten,
voel mij fenomenaal.

Ik voel de wereld voor me buigen,
gebied ze om weer recht te staan,
want ik ben het die moet buigen,
dankzij haar kan ik bestaan.


 

Leven als een bloem

De bloemen in het gras,
vertellen mij dat leven,
vroeger niet veel anders was.

Dat ook de bloemen toen,
hun plaatsje moesten zoeken,
en ook hun best moesten doen.

Ze moesten ook draaien naar de zon,
en werken om te eten,
zelfs voor de bloemknop open kon.

Neen, het lijkt makkelijk om een bloem te zijn,
om gewoon mooi te wezen in het licht,
maar een bloem zijn is heel anders,
dan het lijkt op het eerste zicht.

De Grote Oorlog

Ik hoef nooit onder de wapens,
zeg mijn kinderen geen vaarwel,
ken geen honger, geen ellende,
hoef niet te vechten voor mijn vel.

Moet niet overleven in de modder,
moet niet doden voor mijn bestaan,
hoef niet in loopgraven te kruipen
die half onder water staan.

Ik zou niet weten hoe het voelt,
ik ken hun diepste angsten niet,
maar ben hen dankbaar voor dat alles,
dat hun offer ons naliet.

Alles gewoon

Regen valt gewoon naar beneden,
ik zie geen parels op het raam,
en schijnt de zon aan de hemel,
zal de schoonheid mij ontgaan.

Bomen blijven voor me bomen,
bloemen in welke kleur dan ook,
zie ik niet als een groot deken,
het strand is voor me de kuststrook.

Ik hoor de wind niet zachtjes fluisteren,
ik zie geen tekens in de lucht,
ik zie geen woorden in de sterren,
buiten is gewoon buitenlucht.

Maar als jij bij me staat,
danst de regen naar beneden,
zie ik parels op het raam,
zal de zon ons samen smeden.

Bomen strekken zich voor liefde,
bloemen maken ons tapijt,
en als we langs de vloedlijn lopen,
strelen de golven ons met tederheid.

De wind fluistert lief je naam,
ik zie de tekens in de lucht,
ik zie de woorden in de sterren,
jij bent mijn alles, mijn toevlucht.

Herbeginnen

Op mij moet je niet wachten,
laat mij hier nu maar staan,
hier heb ik mijn plaats gevonden,
jullie mogen verder gaan.

Neen, je moet niet meer omkijken,
heel alleen is wat ik wil,
laat de wereld verder draaien,
ik wacht wel op een nieuw begin.

Ik zal alles zien verdwijnen,
zonder afscheid, zonder traan,
ik bouw iets nieuws op om voor te leven,
ik herbegin weer van voor af aan.

Met blote voeten

Geniet maar van de eerste stralen,
gooi je jas maar op de grond,
ruik het groen dat start te groeien.
Is de lucht nu niet gezond?

Voel de wind zacht door je haren,
hoor de vogels in de lucht.
Laat het werk maar even wachten,
je hebt nood aan deze vlucht.

Ga ook eens op blote voeten,
dat is goed voor je bloedsomloop,
maar bijt het gras in uw tenen,
sta je in een mierenhoop.

Leven na de dood

Is er leven na dit leven?
Is er leven na de dood?
Gaat je licht voorgoed uit,
of word je elders weer groot?

Je kan er jaren over denken,
maar echt weten doe je nooit,
behalve dan op die ene manier,
maar dan is je tijd hier voltooid.

Je kan maar beter aardig wezen,
en lief zijn voor elkaar,
en is er dan iets na dit leven,
dan zien we elkaar daar.