Het hondje

De ouders van mijn vriendje,
hadden iets leuks bedacht,
zij hadden op een mooie dag,
een hondje meegebracht.

Het hondje van mijn vriendje,
werd mijn vriend zijn beste vriend,
en samen dat ze speelden,
het geluk was welverdiend.

Ook ik, ik mocht het hondje,
en we speelden met ons drie,
de maanden werden jaren,
we waren als een harmonie.

Maar mijn vriend en ik werden groter,
en zagen plots de meisjes staan,
en het hondje van mijn vriendje,
voelde zich tekort gedaan.

Maar kwam er een meisje op bezoek,
en zag zij de hond zijn lieve ogen,
kreeg de hond de zachte knuffel,
en voelde mijn vriend zich wat bedrogen.

Mensen naast elkaar

Samen vind je niet alleen,

stilvallen aan een lege muur,

de dialoog verdween uit onze cultuur.

Waar is de vriendschap heen?

Wij zoeken wanhopig in het rond,

zien het niet voor ons,

geven geen respons,

jij en ik, vanbinnen zwaargewond.

Wij zoeken, zoeken zonder kijken,

we horen zonder zien,

een voluit ja werd een misschien,

zelfinzicht blijven we ontwijken.

Hier stopt het welbehagen,

rust een ver verleden,

enkel twijfels in het heden,

ons gemoed terneergeslagen.

Hier eindigt onze samenleving,
leven met mekaar
werd leven naast elkaar,
vriendschap een hunkering.

Verloren vriendschap

Samen vind je niet alleen,

stilvallen op een lege muur,

de dialoog weg uit onze cultuur.

Waar is de vriendschap heen?

Wij zoeken wanhopig in het rond,

zien het niet voor ons,

geven geen respons,

jij en ik, vanbinnen zwaargewond.

Wij zoeken, zoeken zonder kijken,

we horen zonder zien,

een voluit ja werd een misschien,

zelfinzicht blijven we ontwijken.

Hier stopt het welbehagen,

rust een ver verleden,

enkel twijfels in het heden,

ons gemoed terneergeslagen.

Hier eindigt onze samenleving,

leven met mekaar

werd leven naast elkaar,

vriendschap een hunkering.

Aan je graf

Ik voel me stil en eenzaam,

de verslagenheid diep in mij.

Ik mis je veel, mijn zielsverwant,

ik mis je vaak gewoon aan mijn zij.

Echter, ik kom hier niet met verdriet,

vandaag treur ik niet om je dood.

Ik kom je in gedachten omhelzen,

aan die warmte heb ik nood.

Ik zie je graf, kijk naar je naam,

maar zie je lach, zie je hier staan.

Ik hoor je zeggen dat je me graag ziet,

en de wind die droogt mijn traan.

Reorganisatie

Geen dromen,

de toekomst hard,

alles in duigen,

met leven pikzwart.

Als een donderslag,

de resten na een orkaan,

ik, ik alleen,

zie mij hier nu staan.

Verslagen in vijf minuten,

mijn wereld spat uit elkaar,

dat werk, dat is niets,

het verlies van de vriendschap weegt zwaar.

Toon Hermans

Pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient,
dan pas kun je zeggen,
ik heb een vriend.