zie hier de zerken

zie hier de zerken

zij wijzen de graven aan

als laatste stenen soldaten

eeuwig de wacht staan

de wachters van de dood

van opoffering, van leven

van eenzaamheid en hoop

van alles voor een ander geven

dat is leven

dat is dood

ik ben angst

Ik ben angst, en als de dood,
leef ik in de duisternis
nauwelijks gekend; en toch,
hoor ik me vaak in je woorden
als ik achter je sta, terwijl,
jij een muur rond je zet.

Ik ben angst, en als gevaar,
leef ik in de duisternis,
nooit echt ver weg; dicht genoeg,
om vrienden te worden, en soms,
raak ik zacht je rug aan,
maar jij rilt me dan weer weg.

iets als ...

Iets als
nooit meer lente
geen fris gras
bloemen noch geuren
geen nieuwe start
de zomer te ver
net als het venster
geen zicht op de tuin
op de bomen sterk
enkel de lucht
beladen
te grijs.

Iets als
even nog leven
een adem
een hartslag
even tot eindig
wat verder dan hoop
hoop op de lente
maar de lucht 
te beladen
grijs reeds zwart
een eind 
veel te vlug.

Je hoeft geen brood te snijden

[aan de dood] je hoeft geen brood te snijden
ik neem wel een boterkoek
ik breng wel melk en fruitsap
voorzie jij dan koffie, alsjeblieft

en als we dan samen mogen eten
kunnen we wat praten met elkaar
over duinen, zee en strand
of spreken de bergen je meer aan

we kunnen redetwisten over muziek
vanzelfsprekend ook over literatuur
en heb jij ook een kat of hond
wat doe jij op een vakantiedag

ik zie ons daar al samen eten 
en keuvelen over alles en niets
misschien, wie weet, misschien
worden we wel vrienden voor het leven

als ik dood ben

als ik dood ben, zal ik je niet vergeten,
ik zal de warmte zijn die op je rug schijnt,
ik zal de wind zijn die je duwt als je fietst

en als je weent, ben ik de vogel in de tuin, 
die zachtjes fluit, of ik zal bladeren zijn
die rondom je vallen als je droevig wilt zijn

in de winter ben ik de mooie witte sneeuw 
die onder je kraakt, de glinstering in het ijs, 
de warme koffiemok die je handen zal verwarmen

als ik dood ben, zal ik je niet vergeten,
ik zal de steun zijn van je vrienden, de babbel 
met de buur, de glimlach van een onbekende

Duizend doden sterven

zwart gekleed, ik hou van dood
niet van verdriet of ademnood

ook niet van lijden, pijn of gemis
want ik weet wat eenzaamheid is

ik hou van dood, maar ben alleen
al jaren niemand om me heen

wil jij misschien mijn vriendje zijn,
mijn naam, vraagt u, is Magere Hein

1 november

Vandaag bewandelen we de velden,
waar elke geliefde rust,
laten we ruikers tranen achter,
als onze groet de aarde kust.

Hier is de herfst op zijn best,
het einde eensgezind,
ik zie de kleuren van de dood,
als bladeren dwarrelen in de wind.

De getroffene

De muren sluiten zich rond mij,
gevangen, dat ben ik,
ik tel de krassen op mijn ziel,
voor mij geen traan, geen snik.

Ik sluit de ogen, wil niet zien,
en houd mijn adem in,
ik wil geen pijn, geen verdriet,
maar ik zit er middenin.

De kogels fluiten me toe,
ik wens hen nooit te zien,
en hoop dat er een vluchtweg is,
houd me vast aan die misschien.

Echter zie je me bevrijd op straat,
mijn ogen voorgoed dicht,
dan stopt de oorlog voor mij,
in één of ander nieuwsbericht.

Onbereikbaar voor elkaar

Ik proef de lucht die jij uitstraalt,
probeer je blik te vangen,
je rode lippen vragen mij,
“Voel jij ook het verlangen?”

Je stem klinkt lief en zacht,
als je fluistert mijn naam,
maar ik hoor je lichaam schreeuwen,
“Kom toch dichter bij me staan!”.

Onze woorden vormen samen,
zinnen van een mooi verhaal,
waarin we gelukkig kunnen leven,
maar tussen ons een muur van staal!

Er is geen samen in dit leven,
de muur te hoog, afstand te groot,
in het verlangen naar mekaar,
wachten wel elk op de dood.

Geen later

De horizon ligt aan mijn voeten,
de weg naar niets stopt recht voor mij,
ik houd me vast aan herinneringen,
beterschap is voorgoed voorbij.

Nooit zal er nog rust zijn,
ik voel me binnenin zwaar,
gisteren was er een toekomst,
vandaag staat het einde klaar.

Niets kan me geruststellen,
omdat hoop heeft afgedaan,
ik voel de dood al om me lachen,
want hij weet mij te verslaan.

Eenzaam in de leegte

Onder de stralen die nooit schijnen,
in de regen die niet valt,
bij de wind die nooit zal waaien,
op de plaats waar het leven stil valt,
cirkelen gieren in het rond,
ook al ben je niet gewond.

Het leven laat je los,
geen schaduw aan je zij,
eenzaam in de leegte,
de toekomst al lang voorbij,
trippelen gieren op de grond,
eten tot de morgenstond.

De Grote Oorlog

Ik hoef nooit onder de wapens,
zeg mijn kinderen geen vaarwel,
ken geen honger, geen ellende,
hoef niet te vechten voor mijn vel.

Moet niet overleven in de modder,
moet niet doden voor mijn bestaan,
hoef niet in loopgraven te kruipen
die half onder water staan.

Ik zou niet weten hoe het voelt,
ik ken hun diepste angsten niet,
maar ben hen dankbaar voor dat alles,
dat hun offer ons naliet.

Hart in verdriet

Hier sta en wacht ik dan,
met gedachten in het verleden,
op de morgen liefst vandaag,
op toekomst voor mijn heden.

Ik zie de wolken zachtjes wenen,
ik hoor de wind huilen om jou,
bomen, bloemen en de vogels,
alles is om je in rouw.

Elke adem doet me barsten,
elke hartslag geeft een traan,
ik blijf staan, ik blijf wachten,
zonder jou wil ik niet doorgaan.

Tijd zal de wonde helen,
maar de leegte vult hij niet,
wel zal mijn hart weer kloppen,
voel ik je warmte, niet het verdriet.

Laatste winter samen

Naakte takken strekken zich
en tonen mij de lentezon.
Ik zie ze snakken naar vernieuwing,
reiken naar hun warmtebron.

Maar ik, ik wil de lente niet,
ik wil geen nieuwe start.
Het liefst wil ik je aan mijn zijde,
maar de toekomst is pikzwart.

Ik wil vertoeven in de winter,
opdat we blijven bij elkaar,
want met warme lentezon,
nemen we afscheid van mekaar.

Leven na de dood

Is er leven na dit leven?
Is er leven na de dood?
Gaat je licht voorgoed uit,
of word je elders weer groot?

Je kan er jaren over denken,
maar echt weten doe je nooit,
behalve dan op die ene manier,
maar dan is je tijd hier voltooid.

Je kan maar beter aardig wezen,
en lief zijn voor elkaar,
en is er dan iets na dit leven,
dan zien we elkaar daar.

Zeemansgraf

Daar waar het water

grijpt naar de zon,

het rustig te slapen legt

in een prachtig cocon.

Daar waar de zon

het water verkleurt

als dank voor de rust,

voor de nacht openscheurt.

Zover wil ik gaan,

daar wil ik verder dromen,

bij zon en bij water,

in golven thuiskomen.

Aan je graf

Ik voel me stil en eenzaam,

de verslagenheid diep in mij.

Ik mis je veel, mijn zielsverwant,

ik mis je vaak gewoon aan mijn zij.

Echter, ik kom hier niet met verdriet,

vandaag treur ik niet om je dood.

Ik kom je in gedachten omhelzen,

aan die warmte heb ik nood.

Ik zie je graf, kijk naar je naam,

maar zie je lach, zie je hier staan.

Ik hoor je zeggen dat je me graag ziet,

en de wind die droogt mijn traan.

'n beetje - Toon Hermans

sterven doe je niet ineens
maar af en toe 'n beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreemd, maar die vergeet je
het is je dikwijls zelfs ontgaan
je zegt ik ben wat moe
maar op 'n keer dan ben je aan
je laatste beetje toe

Missen

Ik mis de geuren.

Ik mis het lachen,

geroezemoes, geroep.

Ik mis het allemaal.

 

Ik mis de wind.

Ik mis de zon,

of natte kleren, koude vingers.

Ik mis het allemaal.

 

Ik mis je woorden.

Ik mis je stilte,

ja, zomaar bij elkaar.

Ik mis het allemaal.

 

Ik miste een bocht,

maar niet de boom.

Het einde van mijn verhaal.

Ik mis jullie allemaal.

 

Tijdloze liefde

De dood kan zich vergissen
in het onsterfelijk bestaan.
Het lichaam zal begeven.
Maar ik, ik blijf voortgaan.

Geen tranen om me huilen.
Verdriet hoeft niet om mij.
Ik kan je niet omarmen
maar er is nog steeds een wij.

Wij blijven altijd samen.
Niets houdt ons uit elkaar.
De dood zal zich vergissen
voor eeuwig bij mekaar.