Liever een spook

je was bang

niet van het spook
in de lange gang

niet van het monster
dat al jaren
in je kast woont

niet van de tak
die bij een storm
net het venster raken kan

niet van de krakende trap
van de donkere berging
van de badkamer 
daar zijn alleen

vandaag werd je bang
van de mens
werd hij je monster

en ik werd een vader
zonder woorden

wat had ik je liever
om het spook getroost
  

Droevig

In elke traan,
zie ik,
een tweede
die langzaam
met je verdriet,
langzaam
afglijdt
in de donkerte,
waar ik
geen vat heb
op je hartzeer
op jou
en ik enkel
de tranen kan
drogen
maar 
     niet
         kan 
            stoppen.

Woorden in je traan

in

elke

traan

hoor ik

je verdriet

niet je woorden

enkel pijn heel expliciet

dan troost ik je heel, heel stil

maak met woorden het verschil

komt er dan een lach op je gelaat

als de laatste traan je oog verlaat

en als hij dan rolt van je wang

waar ik hem zacht opvang

beantwoord ik je lach

vrolijk zijn na een

tegenslag

Aan je graf

Ik voel me stil en eenzaam,

de verslagenheid diep in mij.

Ik mis je veel, mijn zielsverwant,

ik mis je vaak gewoon aan mijn zij.

Echter, ik kom hier niet met verdriet,

vandaag treur ik niet om je dood.

Ik kom je in gedachten omhelzen,

aan die warmte heb ik nood.

Ik zie je graf, kijk naar je naam,

maar zie je lach, zie je hier staan.

Ik hoor je zeggen dat je me graag ziet,

en de wind die droogt mijn traan.

Troosten

Droog je tranen.

Duw weg je verdriet.

Hier in mijn armen

raakt de wereld je niet.

Hier kan je even vergeten,

gewoon je rustige zelf zijn,

beschermd door liefde,

weg van kwaad, weg van pijn.

En laat ik je los

dan ben je weer klaar

om een wereld te zien

waar mensen geven om elkaar.