als een huis vol lege dozen

als een huis 

vol lege dozen

is mijn hoofd

zonder boeken

is mijn maag

zonder eten

is mijn hart 

zonder jou

Nav. blowup 7 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/197/blow-up-week-7) - foto van P. Bardyn
 

Verdriet overspoelde mijn hart

Ik zal nooit het verdriet vergeten
dat mijn hart overspoelde,
nooit vergeten hoe jij,
reeds een stukje van mij,
ook mijn verleden werd
met een laatste kus,
terwijl onze betraande ogen
intens zochten naar 
het langer bij elkaar blijven,
het blijven dat niet kon bestaan,
enkel nog die laatste kus,
onze betraande ogen en, 
verdriet dat mijn hart overspoelde.

Een slachtoffer van liefde

Eten doe ik nauwelijks,
er zitten vlinders in mijn buik,
en als ik aan je denk,
dan klopt mijn hart er bijna uit.
Ik dagdroom, ik vergeet, 
schrijf telkens weer je naam. 
Ik ben een slachtoffer van liefde,
hoop dat het nooit voorbij zal gaan.

Jij bent

jij bent de lichtbron van mijn schaduw, 
het heiligdom in mijn bestaan, 
de wind, de zon, de regen,
jij bent de lach, jij bent de traan

jij bent het ritme van mijn hartslag,
de zuurstof in mijn leven,
alle seizoenen op één dag,
je bent het krijgen en het geven

jij bent het beker na de wedstrijd,
de hoofdprijs van de loterij,
jij maakt me overgelukkig,
want ik hou van jou en jij van mij

 

Een verloren hart

Bij het aanbreken van de dag,
droog ik de tranen op mijn kussen,
en sleep me naar een ontbijt,
van koffie en oude boterhammen,
belegen met eenzaamheid.

Naast mijn spiegelbeeld op de ruit,
zie ik plots de jouwe zitten, je lacht,
en als je handen naar me reiken,
wil ik dat je er echt bent,
en durf niet om te kijken.

Maar ook je lieve schim vervaagt,
je handen die naar me reiken,
je fonkelende ogen, je liefdevol gelaat,
ik heb mijn hart aan je verloren,
maar voor ons is het te laat.

Oprechte liefde

Toen je ogen spraken,
maar je mond zweeg,
en je hart veranderde
in zacht bladerdeeg.

En we in stilte ontdekten,
hoe we pasten bij elkaar,
zonder al die grote woorden,
liefde in elk gebaar.

Dromend van een toekomst,
waarin jij en ik worden wij,
vol zorgeloze dagen,
zo een leven voor jou en mij. 

Vandaag spreken nog je ogen,
zeggen mij, jij en ik zijn echt,
leven wij in onze toekomst,
onze liefde is oprecht.

Ik ken niet eens je naam

Ik kan je niet vergeten,
al ken ik niet eens je naam,
maar ik weet nog wel de datum,
en de plaats waar je hebt gestaan.

Ik zie nog steeds je lange haren,
hoe ze vielen langs je rug,
en hoe de wind er zacht mee speelde,
het komt allemaal weer terug.

Hoe je vrouwelijk kon wezen,
door gewoon daar maar te staan,
ik wil je wel gaan zoeken,
maar ik ken niet eens je naam.

Een blik werpen

Je wierp me een blik,
ik nam hem handig aan,
je wierp me een tweede,
toen is het misgegaan.

Het blik viel op de grond,
in stukken uit elkaar,
dat een blik zo kon breken,
dat vonden we wel raar.

Daarom wierp je een derde,
die raakte me zeer hard,
je verzorgde mijn wonden,
met liefde in je hart.

Woorden in verdriet

Verdriet verwart de woorden,
het denken en het hart,
verdriet verandert zinnen,
ze klinken plots zeer hard.

De lieve, zachte woorden,
waren die wel echt,
en troostende gebaren,
waren zij evenals oprecht?

Tranen tonen onrust,
voor de band met elkaar,
woorden breken de stilte,
maar vinden niet mekaar.

Waar woorden afscheid nemen,
verdriet in elke traan,
waar zinnen het bevechten,
heeft liefde afgedaan.

Wie kan ik zijn

Bezoek je hart eens af en toe
en kijk of het nog warm klopt.
Vergeet het niet te vullen.
Je hebt nu nog tijd voordat het stopt.

Je kan wel geven om een ander.
Maar erom geven is niet genoeg.
Je hart blijft leeg met loze woorden.
Er is nog werk voor de boeg.

Help mensen, help dieren,
voor het milieu een stapje meer.
Probeer je hart ermee te vullen,
voor het klopt, de laatste keer.