Tcoh is het leseabar

Ik zie u al vrearsensd kiejkn,

als u het lzeen sartt,

de ognewnoe wodeorn,

dit srichjven is arapt.

Neen, ik kan u niet bderieegn,

dzee wodeorn ligeen neit,

er is heir ehct geen tucrje,

u kan gwooen leezn wat u zeit.

Uw hesrneen, daar in uw hfood,

zij weetn ehct wel raad,

om al die veerdme wdeoorn,

te vestaarn heel acuracat.

U dnket heir aells te lzeen,

maar zo wkret het lzeen neit,

u kjikt naar wodeorn neit naar leertts,

zdoat u de beketeins zeit.

De letrtes deon er ehct neit toe,

ze moegn wilkeuleirg saatn,

zonalg de eretse en lasttae letetr,

maar op hun ptaaslje saatn.

Want in de droom

Al jaren zie ik je in mijn dromen,
maar vanavond ben je echt,
we zullen elkaar ontmoeten,
onze liefde, mooi, oprecht.

Plaats en tijd werden geregeld,

kaarsen en bloemen op de tafel gezet,
mooie muziek die ons niet zou storen,

in ons allereerste echt gesprek.

Vanavond, kom jij in mijn leven

is er hoop op een samenzijn,

maar de kaarsen en de bloemen,

zijn enkel maar een rookgordijn.

De muziek draait enkel voor mij,
ik ben vergezeld door eenzaamheid,
jij lieve engel, lieve droom,
wordt nooit een werkelijkheid.

Briefgeheim

Met een pen zonder inkt, schrijf ik,

de schaduw van mijn woorden,

op oud, vergeeld briefpapier.

Ik zal ze versturen, later,

in een doos zonder schaduwbeeld,

zonder naam, zonder adres.

Ooit zal jij mijn brieven krijgen,

mijn woorden begrijpen, omdat,

ik weet dat jij tussen de regels leest.

Je lieve woorden

Omarm me, zomaar, kus me zachtjes,
laat je hand in mijn hand rusten en
leg je hoofd maar op mijn schouder,
geef me je lach, de fonkel in je ogen,
laat me je lieve woorden horen.

Ik zal je ook omarmen, zomaar, zachtjes kussen,
je hand in mijn hand laten rusten en
leg je hoofd, verpoos maar op mijn schouder,
lachen doen we samen, kijken naar elkaar,
terwijl ik luister naar je lieve woorden.

 

Copywriting

Ik hoor de vingers tikken,
computers werken rondom mij,
printers zoemen in de verte,
de drukte van de maatschappij.

Maar als ik naar mijn scherm kijk,
en de persnota overlees,
denk ik, dit heeft geen zin,
en druk volop de backspace.

Het blanco blad staat weer voor mij,
onbeschreven, klaar voor mijn woord,
ik laat mijn vingers langzaam tikken,
zodat mijn tekst weer niet ontspoort.

Receptie

Een glaasje en een hapje,
gesprekken van korte duur,
met vluchtige woorden,
die weerkaatsen op de muur.

Ik zie de zinnen vliegen,
verhalen door elkaar,
kan nauwelijks iets volgen,
ik ben echt geen babbelaar.

Ze luisteren enkel naar hun zeggen,
willen allen het laatste woord,
het geeft me tijd voor een extra glaasje
en een hapje, ongestoord.

Woorden in verdriet

Verdriet verwart de woorden,
het denken en het hart,
verdriet verandert zinnen,
ze klinken plots zeer hard.

De lieve, zachte woorden,
waren die wel echt,
en troostende gebaren,
waren zij evenals oprecht?

Tranen tonen onrust,
voor de band met elkaar,
woorden breken de stilte,
maar vinden niet mekaar.

Waar woorden afscheid nemen,
verdriet in elke traan,
waar zinnen het bevechten,
heeft liefde afgedaan.