Liever een spook

je was bang

niet van het spook
in de lange gang

niet van het monster
dat al jaren
in je kast woont

niet van de tak
die bij een storm
net het venster raken kan

niet van de krakende trap
van de donkere berging
van de badkamer 
daar zijn alleen

vandaag werd je bang
van de mens
werd hij je monster

en ik werd een vader
zonder woorden

wat had ik je liever
om het spook getroost
  

ik ben angst

Ik ben angst, en als de dood,
leef ik in de duisternis
nauwelijks gekend; en toch,
hoor ik me vaak in je woorden
als ik achter je sta, terwijl,
jij een muur rond je zet.

Ik ben angst, en als gevaar,
leef ik in de duisternis,
nooit echt ver weg; dicht genoeg,
om vrienden te worden, en soms,
raak ik zacht je rug aan,
maar jij rilt me dan weer weg.

de schemering

De schemering die maakt me bang
omdat ik niets meer weet van nacht,
van hoe gezien wordt in het donker,
van wat wij horen in het gefluister zacht.

Ik weet niet meer wat ik moet voelen,
als ik eenzaam wandel onder de maan,
en of ik de sterren echt moet tellen,
wie zegt me waar ik heen moet gaan?

Zal ik geliefden tegenkomen?
Mis ik de vogels hun gezang?
Wanneer zal de ochtend weer opkomen?
De schemering die maakt me bang.