Tranen op het kussen

de nacht 
koud en stil
warme lakens 
als kille doeken
steun zoekend
in je hoofdkussen

(ik ruik je nog)

ik treur, ik treur
trek de nacht over mij
verberg eenzaamheid
ik wil wel huilen
ik wil het niet
tranen op het kussen 

Een muur voor valentijn

Ik wil een gedicht schrijven, 
op de muren in de gang, 
maar denk dat je dan zal kijven, 
voor de teksten op het behang. 

Nochtans wil ik voor je schrijven, 
hoe zielsveel ik van je hou, 
maar het is beter in een briefje, 
wil geen ruzie hebben met jou.

Want in de droom

Al jaren zie ik je in mijn dromen,
maar vanavond ben je echt,
we zullen elkaar ontmoeten,
onze liefde, mooi, oprecht.

Plaats en tijd werden geregeld,

kaarsen en bloemen op de tafel gezet,
mooie muziek die ons niet zou storen,

in ons allereerste echt gesprek.

Vanavond, kom jij in mijn leven

is er hoop op een samenzijn,

maar de kaarsen en de bloemen,

zijn enkel maar een rookgordijn.

De muziek draait enkel voor mij,
ik ben vergezeld door eenzaamheid,
jij lieve engel, lieve droom,
wordt nooit een werkelijkheid.

Oprechte liefde

Toen je ogen spraken,
maar je mond zweeg,
en je hart veranderde
in zacht bladerdeeg.

En we in stilte ontdekten,
hoe we pasten bij elkaar,
zonder al die grote woorden,
liefde in elk gebaar.

Dromend van een toekomst,
waarin jij en ik worden wij,
vol zorgeloze dagen,
zo een leven voor jou en mij. 

Vandaag spreken nog je ogen,
zeggen mij, jij en ik zijn echt,
leven wij in onze toekomst,
onze liefde is oprecht.

Je benen

Ik kijk graag naar je benen,
hoe ze verschijnen,
hoe ze weer verdwijnen,
van je billen tot je tenen.

Ik voel graag je benen,
als je ze drukt tegen mij,
als ze zich verwarmen tegen mijn zij,
hoe ze zich tot strelen verlenen.

Ik kus graag je benen,
als ik kijk, als ik streel,
nooit van jou te veel,
van je billen tot je tenen.

Wij hebben elkaar

Wij

allebei

ik en jij

zij aan zij

Hebben

dromen hebben

lief hebben

hebben en houden

Elkaar

om elkaar

met elkaar

voor elkaar

Valentijn

Met Valentijn zit hij alleen,
alleen met zijn glas wijn,
in droefenis en met hartenpijn,
om wat had kunnen zijn.

Hij was verliefd, verliefd op haar.
Het voelde juist vanbinnen.
Maar hij wou nog de wereld zien,
voor hij eeuwig kon beminnen.

En nu zit hij alleen,
alleen met Valentijn,
te kijken naar zijn glas,
verzuurde rode wijn.

Verzuurd, verbitterd, zo voelt hij zich,
vooral veel zelfverwijt.
En in de rimpels van zijn hand,
ziet hij zijn verloren tijd.

Valentijn

Een dagje voor valentijn mag er al wat over de liefde geschreven worden. Een gedichtje van H. Andreus.


Verliefde Liefde

Je bent zo
Mooi
Anders
Dan ik,

Natuurlijk
Niet meer of
Minder
Maar

Zo mooi
Anders,

Ik zou je
Nooit

Anders dan
Anders willen


Lees ook : http://ipoezie.blogspot.be/2012/02/valentijn.html