wat duurt de dag vandaag

wat lijkt een dag
een eeuwigheid
zonder zoen
zonder lach
zonder jou
even vast te houden

zonder zwijgen
zonder woorden
geen ik hou van jou
niets dat blinkt
blinkt in je ogen
geen even aanraken

ik mis je armen
je omhelzing
je haar te ruiken 
als ik je kus

wat duurt een dag
een eeuwigheid

wat duurt de dag vandaag

in een wereld die zachtjes brandt

zien ze niet hoe de zon
voor ons allen schijnt
en als zij weer verdwijnt,
sterren onze hemel bedekken

zien ze niet de frisse dauw
de diamanten in het gras
een parelsnoer dat eerst een web was
de adem van een nieuwe dag

zien ze niet als regen valt
op het zachte groene gewas
waar enkel eerder aarde was
het leven brengt voor iedereen

zien ze niet de hoge bomen
standvastig en vol kracht
hoe een kind klimt en lacht
de natuur ons allen bindt

zien zij niet de horizon
hoe eindeloos ze reikt
en als je heel goed kijkt
er telkens weer een morgen is

zien ze niet de mensen praten
helpen, wenen, kussen, geven,
met de liefde voor het leven
onvoorwaardelijk houden van elkaar

zien ze niet
zien ze niet
 

herschrijf geschiedenis

te vaak vraag ik het me af, of
de zon nog schijnen kan zoals toen,
hoog geklommen, de wolken weg,
hemelsblauw, warm op mijn rug

ah lieveling, ik wil je terug,
zien hoe wind waait langs je haren,
stappen in de stappen, afdrukken
als indrukken, die je achterlaat in het zand

en ingeval je glimlach landt
in mijn hart, en alles klopt,
ik in je ogen verdrinken kan
op een volmaakte dag

opdat ik nogmaals mag,
kussen, je hals, je lippen,
volop je mond, fluister je toe
hoeveel ik van je hou

echter de zon is kou, maar niet
als ik in mijn gedachten dwaal,
dan herschrijf ik geschiedenis
zodat ik je niet hartstochtelijk mis

je missen

ik verdrink

in de inkt

terwijl papier

verdriet opneemt

stukje voor stukje

echter, te weinig om

beter te voelen

te weinig om

te hopen op

herstel

blad per blad

je missen

vol tranen

in zwarte inkt

ik verdrink

van je houden en wenen

ik zal altijd van je houden en wenen
wenen omdat ik je niet meer kan omarmen,
niet meer kan zien hoe jij naar me kijkt,
wenen want ik zal vergeten hoe je lach klonk
en zal ik later wel nog weten, waarom
ik jou zo schattig vond als je opstond
mijn handen zullen je nooit meer voelen,
woelen, ik eenzaam in een te groot bed
en wie zal er lachen om mijn grappen,
wie kus ik zomaar in de hals, op de mond
ik kan enkel nog wenen, en van je houden
 

een strand vol rozen

ik zag de duizend rozen
die ik plantte in het zand
verdwijnen met de golven
de zee nam ze van het strand

mijn plan viel zo in duigen
de liefde was zo groot
ik plantte duizend rozen
maar ze waren allen dood

's avonds hand in hand aan zee
was er niets dat het strand opfleurde
tot wij zagen in de ondergaande zon
duizend rozen die de lucht kleurden

  

hij zit tegenover jou

ik zou gelukkiger zijn 

dan de man die voor je zit, 

naar je zachte, warme stem luisteren, 

niet kijkend naar de mobiel

wat zou het mij kunnen schelen 

wie de wedstrijd wint, neen, 

ik zou niet zitten wachten op 

de vrienden die nog moeten komen

ik zou je woorden ademen, verdwalen

 in je mysterieuze, donkere ogen en 

bij elke lach die je me toelacht

maakt mijn hart een vreugdesprong

ik zou voelen hoe je van me houdt 

en zou ook eindeloos

 van jou houden, oprecht, maar 

hij zit tegenover jou en dat is echt

   

ik hoor, ik adem, ik zie, ik voel

ik proef nog steeds je zachte lippen,
voel hoe je je lichaam tegen me drukte
alsof afscheid zo nooit kon gebeuren
alsof er geen tranen in onze ogen stonden

ik zie nog steeds je laatste glimlach
adem de woorden die je voor me sprak
alsof je nooit bent weggeweest
alsof je nog altijd voor me staat

ik hoor nog steeds de mooiste stilte
die er voor een seconde tussen ons was
alsof de wereld voor ons alleen draaide
alsof een wij toch voor eeuwig kon zijn 

maar eeuwig stopte met een afscheidskus
de wereld, te klein voor onze liefde
en nu, ik hoor, ik adem, ik zie, ik voel,
ik proef nog steeds je zachte lippen

Een stoffig hart

Een hart oud en stoffig,
wat licht langs het gordijn,
hij schuwt de mens, het leven, 
gebroken door de pijn.

Zijn handen rusten op de tafel,
maar diep in hem geen rust,
hij had haar maar één dag gezien,
haar éénmaal zacht gekust.

Toen was zijn leven zo voorbij,
samen konden zij niet zijn,
ze bleef wel leven in zijn hart
dat verdronk in brandewijn.

Vaak moest hij aan haar denken, 
in gedachten steeds nabij, 
de tranen die hij eenzaam huilde, 
een verloren loterij.

Zo stoft hij verder door het leven,
in eenzaamheid, koud en kil,
hij wil wel schreeuwen om haar liefde
maar alles blijft eeuwig stil.

Tranen op het kussen

de nacht 
koud en stil
warme lakens 
als kille doeken
steun zoekend
in je hoofdkussen

(ik ruik je nog)

ik treur, ik treur
trek de nacht over mij
verberg eenzaamheid
ik wil wel huilen
ik wil het niet
tranen op het kussen 

Rozen en koffie

Duizend rode rozen,
zilver voor je pols,
een kus zacht op je lippen,
ontbijt zomaar op bed.

Niets is ervan geworden,
ik ben nog steeds alleen, 
ik droom van de gedachten,
terwijl ik koffie zet.

enkel de kus

Ik ben je naam vergeten, niet je kus,
hoe je je lippen drukte op de mijne,
onze ogen sloten om samen te dromen.

Ik weet nog hoe de tijd ons even ontweek,
we doof werden voor de wereld rondom ons, 
en ademloos genoten van wij bij elkaar.

De dromen die we droomden, onvoltooid,
onaangeroerd, ze wachten aan mijn lippen,
vergeten ben ik ze niet, maar wel je naam.

 

Een onbestaande liefde

Ik weet je wou me groetjes sturen,
en vele hartjes in een brief,
maar je wist me niet eens wonen,
toch vind ik de gedachte lief.

Ook ik heb je geschreven,
verzegeld met een kus,
maar mijn brieven vonden niet
de weg naar de brievenbus.

Een onbestaande liefde,
binnenskamers in ons hart,
ik zal mijn brieven koesteren,
in een leven vol van smart.

 

bij je zijn

een dag,
een nacht
een ontbijt,
een brunch,
een lunch,
een maaltijd,
een nu,
een morgen,
een altijd,
maar 
liefst 
een eeuwigheid

Als jij slaapt, ben ik wakker

Ik kijk hoe je hand naast je hoofd ligt,
en hoe jij zachtjes ademt,
en soms zachtjes snurkt,
en hoe je lippen om een kus vragen,
maar ik ze niet kus, 
om je niet wakker te maken. 
Ik zie dat je droomt,
misschien over mij, 
dat jij ligt te slapen, en dat
ik kijk hoe je hand naast je hoofd ligt,
en hoe jij zachtjes ademt, 
en soms zachtjes snurkt, 
en hoe je lippen om een kus vragen, 
maar ik ze niet kus, 
om je niet wakker te maken.

Voorgoed voorbij

Wie weet wanneer de muziek stopte,

hoelang ik daar zat, in stil geluid.

hoelang ik tijdloos voor me staarde,

als een stilleven, kunstig fruit.

Ik zag de kaarsen zachtjes doven,

na hun lichtdans op de muur,

hoe ze zochten naar meer zuurstof,

voor hun eigen eeuwig vuur.

Ik weet van tranen die stroomden,

ik weet van schreien diep in mij.

Ik weet dat er geen eeuwig vuur is,

jij en ik voorgoed voorbij. 

Verdriet overspoelde mijn hart

Ik zal nooit het verdriet vergeten
dat mijn hart overspoelde,
nooit vergeten hoe jij,
reeds een stukje van mij,
ook mijn verleden werd
met een laatste kus,
terwijl onze betraande ogen
intens zochten naar 
het langer bij elkaar blijven,
het blijven dat niet kon bestaan,
enkel nog die laatste kus,
onze betraande ogen en, 
verdriet dat mijn hart overspoelde.

Zal het nog zin hebben

Zal het nog zin hebben,
als ik niet meer ik ben,
als ik in mijn wereld leef,
niet zeker ben of ik je ken.

Zal het nog zin hebben,
als er enkel nu, een heden is,
als ik mijn eigen naam vergeet,
de rest van een verdwenen geschiedenis.

Zal het nog zin hebben,
als je me kust als vreemde vrouw,
als ik je liefde niet zie,
niet meer weet dat ik van je hou.

ontbijt met liefde

ik zal de koffie zetten,
zet jij de borden klaar,
en als we samen ontbijten,
vullen we liefdevol elkaar

met woorden om van te houden,
met zinnen warm en zacht,
over wonderen van liefde,
zoals maanlicht in de nacht

en als we de tafel ruimen,
en ik droog en jij wast af,
zal ik je lief toefluisteren,
dat ik je oneindig graag mag.

Een slachtoffer van liefde

Eten doe ik nauwelijks,
er zitten vlinders in mijn buik,
en als ik aan je denk,
dan klopt mijn hart er bijna uit.
Ik dagdroom, ik vergeet, 
schrijf telkens weer je naam. 
Ik ben een slachtoffer van liefde,
hoop dat het nooit voorbij zal gaan.