Eenzame koffie

De koffie geeft me warmte,
maar troost vind ik er niet,
en een zakdoek vol met tranen,
droogt nauwelijks mijn verdriet.

Ik kan je ogen niet vergeten,
zie je daar nog voor me staan,
kon ik de toekomst maar herschrijven,
dan kwam er nooit een einde aan.

Dan was er een lang en gelukkig,
een sprookje voor jou en mij,
nu heb ik alleen wat koffie,
gemaakt van cichorei.

Ik ben duisternis

Kijkend naar de sterren,

wachtend in de nacht,

duisternis verbergt tranen,

de tranen van onmacht.

In de donker worden tranen,

worden tranen vrolijkheid,

kan ik het verdriet verbergen,

voor mij een zeldzaamheid.

In de donker kan ik weer lachen,

in de donker kan ik zijn,

zijn kan ik dan zonder schaamte, 

ik, mezelf in de maneschijn. 

Maar bij het krieken van de dag,

als men weer de zon aanprijst,

dan schreeuw ik om duisternis,

voordat het leven mij opeist.

In het licht kan ik niet zijn,

kan ik niet zijn wie dat ik ben.

In de dag ben ik weer anders,

niet de weerwolf, maar de gentleman.

Sprookje

Heel lang geleden, in het donkere bos,

was er een lief elfje en een dikke vos.

Het elfje vroeg aan deze heer:

“Waarom doet u mij geen zeer?”

“Ach,” kwam er uit de vossenkop,

“ik heb al genoeg elfjes op.”