voor Gent

Nee nooit zal ik vergeten, dat ik je bevaren mocht,
en hoe jij me verraste, telkens opnieuw na elke bocht.
Hoe je torens naast elkaar, reiken naar een hoge horizon,
soms lief met witte wolkjes, vaak in het blauw met volop zon.
Hoe jij je huizen kan plaatsen, alle eeuwen door elkaar
zodat je geschiedenis tot nu loopt, vinden tijden hier mekaar.
Als ik terugkom om te wandelen, langs je straten, over pleinen
verbluf je me weer met je mensen, gebouwen en fonteinen.
En zo kom ik weer, met het plezier van die allereerste tocht,
want nooit zal ik vergeten, dat ik je bevaren mocht.

Vluchteling

Op zoek naar een einde,
maar er is geen begin,
onrustig in het leven,
wat is toch de zin?

Vluchten voor oorlog,
geen woning, geen land,
de wereld draait door,
met jou aan de kant.

Overal een vreemde,
voor altijd verdwaald,
je hoopt rust te vinden,
de plaats onbepaald.

Dakgoot

Ik zie jullie schichtig

heen en weer gaan

en hoor jullie kindjes

zo nu en dan.

Dan roepen ze

“Ik heb honger”

als ik hun getjilp

zo begrijpen kan.

Wees welkom

meneer de zwaluw,

mevrouw de zwaluw

voor het derde jaar op rij.

Met je gezin

onder onze de dakgoot

leef hier maar rustig

leef hier maar vrij.

Huisje niet welkom

Hier ben je echt niet welkom.
Hier moet je echt niet zijn.
De omheining is een omwalling,
de kans tot toegang is maar klein.

Met super hoge hekken
en zware pinnen op de poort,
zegt dit huis, je bent niet welkom.
“Privaat domein” hangt aan een koord.

Neen, hier val je niet zomaar binnen,
geen plots gezellig samenzijn.
Het lijkt me eenzaam om zo te wonen,
een mooi huis achter een ijzeren gordijn.