Veranderen

Over een vergeten land 
stormt de zuidwestenwind,
niemand maakt er nog pijlen, 
ze zijn vergeten hoe het moet
en met een solidariteit 
voor het individualisme
leven ze er in angst 
verzuren ze verder van elkaar.

Ik werp een steen in het water
misschien verandert deze de stroom.

De vredebode is dood

De vredebode werd vermoord,
maar niet waar u het had verwacht,
het was niet in een oorlogsgebied,
maar op een mooie, stille nacht.

Ergens tussen mensen in weelde,
vol van onverschilligheid,
vond de vredebode zijn dood,
stierf hij in eenzaamheid.

Hoe hard hij ook schreeuwde,
om meer rechtvaardigheid,
hij moest de duimen leggen,
er was geen menselijkheid.

Stil werd zijn schreeuw,
in een wereld vol van macht,
waarin de oorlogsmachine
niet op vrede wacht.

Daar is de zomer

In harde stortvlagen,

valt de regen naar omlaag,

met de hoop op een antwoord,

al lijkt het meer een meerkeuzevraag.

Zal de zomer eindelijk komen,

is de koude nu gedaan,

wanneer zal de zon doorbreken,

of moet vijftien maar volstaan.

En bij elke regendruppel,

meegevoerd door de koude wind,

gaat de hoop toch wat verloren,

opdat de zomer ooit begint.

Maar mensen kijk eens goed,

de zomer, die is er al,

de zomer is niet één moment,

maar wel een honderdtal.

Ja, de wind blaast al eens warm,

en de regen valt wel mee,

en als de zon schijnt op het water,

voelt het reeds aan als congé.

En tussen de bladeren en de bloemen,

vliegen insecten in het rond,

en bij de vogels die zo fluiten,

zit geen enkele mopperkont.

Neen, wij mensen kunnen klagen,

vergeten daardoor het klein geluk,

en zal de herfst plots verschijnen,

kon de zomer eigenlijk niet stuk.

De wind

Stil als ik het nodig heb,
wild als ik het ben,
koel als een verfrissing,
warmte die ik herken.

Wind in vele soorten,
net zoals wij zijn,
soms al eens onaardig,
soms gewoonweg fijn.

Mensen naast elkaar

Samen vind je niet alleen,

stilvallen aan een lege muur,

de dialoog verdween uit onze cultuur.

Waar is de vriendschap heen?

Wij zoeken wanhopig in het rond,

zien het niet voor ons,

geven geen respons,

jij en ik, vanbinnen zwaargewond.

Wij zoeken, zoeken zonder kijken,

we horen zonder zien,

een voluit ja werd een misschien,

zelfinzicht blijven we ontwijken.

Hier stopt het welbehagen,

rust een ver verleden,

enkel twijfels in het heden,

ons gemoed terneergeslagen.

Hier eindigt onze samenleving,
leven met mekaar
werd leven naast elkaar,
vriendschap een hunkering.

Verloren vriendschap

Samen vind je niet alleen,

stilvallen op een lege muur,

de dialoog weg uit onze cultuur.

Waar is de vriendschap heen?

Wij zoeken wanhopig in het rond,

zien het niet voor ons,

geven geen respons,

jij en ik, vanbinnen zwaargewond.

Wij zoeken, zoeken zonder kijken,

we horen zonder zien,

een voluit ja werd een misschien,

zelfinzicht blijven we ontwijken.

Hier stopt het welbehagen,

rust een ver verleden,

enkel twijfels in het heden,

ons gemoed terneergeslagen.

Hier eindigt onze samenleving,

leven met mekaar

werd leven naast elkaar,

vriendschap een hunkering.

Ik ben duisternis

Kijkend naar de sterren,

wachtend in de nacht,

duisternis verbergt tranen,

de tranen van onmacht.

In de donker worden tranen,

worden tranen vrolijkheid,

kan ik het verdriet verbergen,

voor mij een zeldzaamheid.

In de donker kan ik weer lachen,

in de donker kan ik zijn,

zijn kan ik dan zonder schaamte, 

ik, mezelf in de maneschijn. 

Maar bij het krieken van de dag,

als men weer de zon aanprijst,

dan schreeuw ik om duisternis,

voordat het leven mij opeist.

In het licht kan ik niet zijn,

kan ik niet zijn wie dat ik ben.

In de dag ben ik weer anders,

niet de weerwolf, maar de gentleman.

Genezen

In gedachten kan ik winnen,

dus kan ik ook winnen in het echt,

strijden tegen mijn eigen lichaam,

winnen als ik hard genoeg vecht.

In gedachten kan ik winnen,

volhouden is wat ik moet doen,

blijven dromen van een toekomst,

me van het innerlijk kwade ontdoen.

In gedachten kan ik winnen,

is de ziekte reeds voorbij,

kan ik leven als een ander,

is mijn lichaam terug van mij.

 

De wereld

In mijn hand

droeg ik de wereld.

Heel eventjes

was hij van mij.

Ik voelde al het leven.

Ik voelde vreugde,

voelde eendracht,

alle mensen zij aan zij.

Die ene seconde,

perfecte harmonie,

maar dan plots

was het voorbij.

In mijn hand

droeg ik de wereld.

Heel eventjes

was hij van mij.

Mens

Ik ben een mens, ik ben een mens,
ik ben een wezen zonder grens.
Ik ga naar hier, ik ga naar daar,
ik ga naar om het even waar.

Ik ben een mens, ik ben een mens,
ik ben een wezen zonder grens.
Ik pas me aan, ik red me wel,
al snij ik soms wel in mijn vel.

Universum

Als ik een vlieg was, zou ik leven
tegen honderd in het uur.
Als ik een mug was, zou ik steken
want dat zit in mijn natuur.

Of een hondje of een katje
vertroeteld worden door de baas.
Of een ijsbeer op de noordpool
maar ik ben een mens, een mens helaas.

Ik kan wel honger hebben als een paard
en zo sluw zijn als een vos
of zo slim zijn als een uil
en zo sterk zijn als een os.

Maar ik zal altijd een mens zijn,
mens zijn zal ik helaas.
Niet zo vrij als al die dieren.
Gelukkig is er ook soelaas.

Ik sta van boven in de keten.
Ik ben sociaal, ik ben niet bang.
Ik kan lachen, denken, spreken.
Ik ben de ying, ik ben de yang.