dromen bij water

een stad kan je niet verbergen
geluid stopt niet bij een muur
prikkeldraad houdt smog niet tegen
zelfs bij een zwembad valt er regen

en toch, en toch, mijn vriend
vind ik hier innerlijke rust
wanneer het water me draagt
naar een paradijselijk strand

Nav. blowup 6 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/196/blow-up-week-6) - foto van Tomas Bachot

Op reis

De zon al zes uur
brandend op de voorruit, 
samen nummerplaten lezen
tijd doden met woordjes maken.

Welk weer wordt het? 
Zal de zon er schijnen? 
Komen we te laat aan?
Zullen de winkels gesloten zijn?

Al direct eten op restaurant. 
Vroeg naar bed hoeft niet. 
Misschien neem ik wat speciaals. 
Iets anders dan gewoonlijk.

De laatste kilometers,
onrust neemt plaats in de wagen. 
We zijn er bijna. We verlangen. 
Wat is het toch fijn om weer thuis te komen.

  

verdronken dromen

kijkend naar de vrijheid

eindelijk aan zee

onrustige golven schuren

tegen het warme zand

de horizon belooft beterschap

een eerlijke wereld

waar welvaart is voor iedereen

een leven in gelijkheid

zoals de sterren schreven

aan de nachtelijke hemel

een laatste stap

vertrouwen geven

aan wie je niet vertrouwen wil

boot zonder bestemming

verdronken dromen

Het ebben van de tijd

We keken toe hoe het water zakte, en zo ebde ook de tijd,
we zagen geen obstakels, de toekomst was voor jou en mij,
nu de duisternis het zand koelt, liefde wordt verdriet in mij,
voel ik je hand nog in mijn hand, voor nu, voor eeuwigheid.

Niet de zon, maar je kus, brandt zacht op mijn lippen,
ik sluit mijn ogen voor de wereld, hoor nog je lieve lach,
nog even met je dromen, hoe alles kon vandaag de dag,
maar de zee ruist in de verte en ik voel je mij ontglippen.

Niets houdt ons eeuwig samen, al is de liefde groot,
onze toekomst, onze dromen verwaaien met het zand, 
ik neem afscheid, alles verdwijnt in het avondrood.

Van een dicht-bij-mij werd je een gewone passant,
na eb kwam weer de vloed, wat voel ik mij een idioot,
liefde is geen eeuwigheid, het is een misverstand.

Tranen op het kussen

de nacht 
koud en stil
warme lakens 
als kille doeken
steun zoekend
in je hoofdkussen

(ik ruik je nog)

ik treur, ik treur
trek de nacht over mij
verberg eenzaamheid
ik wil wel huilen
ik wil het niet
tranen op het kussen 

enkel de kus

Ik ben je naam vergeten, niet je kus,
hoe je je lippen drukte op de mijne,
onze ogen sloten om samen te dromen.

Ik weet nog hoe de tijd ons even ontweek,
we doof werden voor de wereld rondom ons, 
en ademloos genoten van wij bij elkaar.

De dromen die we droomden, onvoltooid,
onaangeroerd, ze wachten aan mijn lippen,
vergeten ben ik ze niet, maar wel je naam.

 

iets als ...

Iets als
nooit meer lente
geen fris gras
bloemen noch geuren
geen nieuwe start
de zomer te ver
net als het venster
geen zicht op de tuin
op de bomen sterk
enkel de lucht
beladen
te grijs.

Iets als
even nog leven
een adem
een hartslag
even tot eindig
wat verder dan hoop
hoop op de lente
maar de lucht 
te beladen
grijs reeds zwart
een eind 
veel te vlug.

Als jij slaapt, ben ik wakker

Ik kijk hoe je hand naast je hoofd ligt,
en hoe jij zachtjes ademt,
en soms zachtjes snurkt,
en hoe je lippen om een kus vragen,
maar ik ze niet kus, 
om je niet wakker te maken. 
Ik zie dat je droomt,
misschien over mij, 
dat jij ligt te slapen, en dat
ik kijk hoe je hand naast je hoofd ligt,
en hoe jij zachtjes ademt, 
en soms zachtjes snurkt, 
en hoe je lippen om een kus vragen, 
maar ik ze niet kus, 
om je niet wakker te maken.

Ik wacht op

Ik wacht op september,
op de sappige appels 
die ik plukken zal
en de noten die ik, 
net voor ze zelf uit de boom vallen, 
zal schudden,
op gewone warme dagen 
en de frisse nachten 
die verkoeling zullen brengen, 
op de eerste echte storm 
die de hitte zal wegspoelen,
op de te vroege bladeren 
die kleur krijgen 
en langzaam 
reeds het groen verdrijven 
en op ...
ik wacht op september,
en op jou.

Een wandelaar op wandel

Zou hij zomaar 's morgens vertrekken, 
rugzak vol en deurtje toe, 
zonder plan, met frisse moed, 
naar het onbekende?

Zomaar op een dag zijn veters binden, 
geen idee van links of rechts, 
wandelen richting zon, 
of gewoonweg andersom?

Zomaar straatje in en straatje uit,
verder gaan dan ooit te voor, 
zijn eigen stappen volgen,
als wandelaar op wandel?  
 

Je hoeft geen brood te snijden

[aan de dood] je hoeft geen brood te snijden
ik neem wel een boterkoek
ik breng wel melk en fruitsap
voorzie jij dan koffie, alsjeblieft

en als we dan samen mogen eten
kunnen we wat praten met elkaar
over duinen, zee en strand
of spreken de bergen je meer aan

we kunnen redetwisten over muziek
vanzelfsprekend ook over literatuur
en heb jij ook een kat of hond
wat doe jij op een vakantiedag

ik zie ons daar al samen eten 
en keuvelen over alles en niets
misschien, wie weet, misschien
worden we wel vrienden voor het leven

Rondjes van de klok

Als ik op je wacht, zie ik de tijd

langzaam tikken, draaien de wijzers rustig,

zonder haast, de rondjes van de klok.

Als ik op je wacht, zou ik de tijd

willen veranderen, de wijzers duwen,

de tijd versnellen, zodat jij vlug bij me bent.

Toch hoop ik stilletjes, als ik zo op je wacht,

dat wanneer je weer bij me bent, de wijzers 

zo rustig blijven draaien, de rondjes van de klok.

als ik dood ben

als ik dood ben, zal ik je niet vergeten,
ik zal de warmte zijn die op je rug schijnt,
ik zal de wind zijn die je duwt als je fietst

en als je weent, ben ik de vogel in de tuin, 
die zachtjes fluit, of ik zal bladeren zijn
die rondom je vallen als je droevig wilt zijn

in de winter ben ik de mooie witte sneeuw 
die onder je kraakt, de glinstering in het ijs, 
de warme koffiemok die je handen zal verwarmen

als ik dood ben, zal ik je niet vergeten,
ik zal de steun zijn van je vrienden, de babbel 
met de buur, de glimlach van een onbekende

Bij dageraad

Ik wachtte niet op de dageraad,
maar op haar, ze kwam niet.
De dageraad verscheen,
de zon wilde ons groeten,
maar ik was alleen.

Nu wordt het avond, de zon groet ons weer,
maar ik ben nog steeds alleen.
Ik wacht. Niet op de dageraad,
maar op haar.
Misschien komt ze vannacht.

Dan wacht ik niet meer op haar,
maar wacht ik op de dageraad
en als de zon ons groet,
als ik niet meer alleen ben,
dan groet ik de zon.

Poëzie met fotografie III

Drie perspectieven in een treinwagon: de hond, het kind en ik

Woorden in je traan

in

elke

traan

hoor ik

je verdriet

niet je woorden

enkel pijn heel expliciet

dan troost ik je heel, heel stil

maak met woorden het verschil

komt er dan een lach op je gelaat

als de laatste traan je oog verlaat

en als hij dan rolt van je wang

waar ik hem zacht opvang

beantwoord ik je lach

vrolijk zijn na een

tegenslag

Hart in verdriet

Hier sta en wacht ik dan,
met gedachten in het verleden,
op de morgen liefst vandaag,
op toekomst voor mijn heden.

Ik zie de wolken zachtjes wenen,
ik hoor de wind huilen om jou,
bomen, bloemen en de vogels,
alles is om je in rouw.

Elke adem doet me barsten,
elke hartslag geeft een traan,
ik blijf staan, ik blijf wachten,
zonder jou wil ik niet doorgaan.

Tijd zal de wonde helen,
maar de leegte vult hij niet,
wel zal mijn hart weer kloppen,
voel ik je warmte, niet het verdriet.

Poëzie met fotografie II

Je benen

Ik kijk graag naar je benen,
hoe ze verschijnen,
hoe ze weer verdwijnen,
van je billen tot je tenen.

Ik voel graag je benen,
als je ze drukt tegen mij,
als ze zich verwarmen tegen mijn zij,
hoe ze zich tot strelen verlenen.

Ik kus graag je benen,
als ik kijk, als ik streel,
nooit van jou te veel,
van je billen tot je tenen.

Open brief aan de winter

Beste winter,
fijn je weer te zien,
ik dacht dat je ons vergeten was,
of was je dat ook misschien?

Je moest waarschijnlijk elders zijn,
en verloor ons uit het oog,
nu de herfst nam je werk over,
het bleef hier geenszins droog.

Winter, nu jij er weer bent,
kan het vriezen echt beginnen,
smijt je vlokken maar in het rond,
laat je vrieswind ons omringen.

Wij staan klaar voor koude neuzen,
de jas, de sjaal, de muts opgezet,
tover je alles nogmaals wit,
we missen nog wat winterse pret.

Dank u winter voor de winter,
voor de lente is weer daar.
Toch nog een kleine vraag,
ontzie je mijn autobatterij dit jaar.