verdriet om verdriet

Hij was droevig,
hij miste wat,
zijn verdriet was 
niet volmaakt.

Hij had gehoord 
van tranen die rollen
langs je wangen,
eindeloos.

Maar zijn verdriet was
niet volledig,
hij had de tranen,
ook eindeloos.

Maar niets dat rolde,
langs zijn wangen
gleden de tranen
naar omlaag.

Kop op

De wind dwingt mij tot tranen

als ze langs mijn ogen wrijft,

ook al weet ik er is nog hoop,

zelfs als er niets meer overblijft.

Ik zie de scherven voor me liggen,

raap ze één voor één weer op.

Zo bouw ik aan een nieuwe toekomst,

van het dal weer naar de top.

Een verloren hart

Bij het aanbreken van de dag,
droog ik de tranen op mijn kussen,
en sleep me naar een ontbijt,
van koffie en oude boterhammen,
belegen met eenzaamheid.

Naast mijn spiegelbeeld op de ruit,
zie ik plots de jouwe zitten, je lacht,
en als je handen naar me reiken,
wil ik dat je er echt bent,
en durf niet om te kijken.

Maar ook je lieve schim vervaagt,
je handen die naar me reiken,
je fonkelende ogen, je liefdevol gelaat,
ik heb mijn hart aan je verloren,
maar voor ons is het te laat.

1 november

Vandaag bewandelen we de velden,
waar elke geliefde rust,
laten we ruikers tranen achter,
als onze groet de aarde kust.

Hier is de herfst op zijn best,
het einde eensgezind,
ik zie de kleuren van de dood,
als bladeren dwarrelen in de wind.

Zoute druppels

Toen vaarwel voor de deur stond,
ons geluk voorgoed voorbij,
zag ik tussen al onze tranen,
geen hoop voor jou, voor mij.

Een laatste kus heb je me gegeven,
echter, voor woorden was er geen tijd,
zo werd de kus nat van tranen, 
het moment van ons afscheid.
 
Vandaag proef ik nog je zachte lippen,
als tranen rollen naar omlaag,
in de vorm van zoute druppels,
want ik zie je nog dolgraag.

Afscheid aan het perron

Ik voel het harde, koude raam,
terwijl ik je warme hand voelen wil.
Je fluistert me liefdevol toe.

Ik kan je woorden niet horen, maar
weet wat je me wilt zeggen,
want ik zeg hetzelfde tegen jou.

En als de trein begint te rijden,
afscheid een feit is, gooien we
een kus naar elkaars tranen.

Papa zijn ...

Ik leg mijn handen streng op tafel,
en kijk je ernstig aan.
Jij ziet de bui al hangen,
en laat de eerste traan.

Ach, wenen moet je er niet voor,
zo erg is het niet.
Cornflakes op de keukenvloer,
daarvoor hoeft geen verdriet.

Ik laat de boze bui maar varen,
en veeg je tranen weg.
De cornflakes op de keukenvloer,
was gewoonweg brute pech.

Eenzame koffie

De koffie geeft me warmte,
maar troost vind ik er niet,
en een zakdoek vol met tranen,
droogt nauwelijks mijn verdriet.

Ik kan je ogen niet vergeten,
zie je daar nog voor me staan,
kon ik de toekomst maar herschrijven,
dan kwam er nooit een einde aan.

Dan was er een lang en gelukkig,
een sprookje voor jou en mij,
nu heb ik alleen wat koffie,
gemaakt van cichorei.

Afscheid van een zomer

Als een blad dat niet wil vallen,
ook al weet hij dat het herfst is,
lach ik met een gezicht vol tranen,
want de zomer is geschiedenis.

Ik voel je blik nog in mijn ogen,
hoor je woorden in mijn hart,
zie ons zwemmen in het water,
ja, deze zomer was apart.

Ik zal je altijd in me dragen,
je naam voor eeuwig dichtbij mij,
al weet ik dat je niet zal weerkeren,
onze zomer is voorgoed voorbij.

Overal verdriet

Waar ik mijn tranen laat vallen,
daar zal geen geluk meer zijn,
verdriet zal er opleven,
alleen maar hartenpijn.

Geen warmte die ervoor kan zorgen,
dat liefde weer eeuwig is,
hoe hard je ook wil lachen,
geluk blijft een gemis.

De kaars dooft

In het licht van de kaars,
danst de schaduw
rond een halflege fles,
een lauw glas wijn,
het moest zo zijn.

De vlam weerkaatst
in een zee van tranen,
verdriet in elke seconde,
verdriet in elk uur,
het hart overstuur.

Hij wacht tot ze dooft,
leg zijn hoofd op tafel,
met de hand rond de lege fles,
vergeten wat er schort,
tot het weer ochtend wordt.

Genoeg van regen

Deze ochtend scheen de zon,
een T-shirt was genoeg,
maar nu ik weer naar huis ga,
zit er een spelbreker in de ploeg.

De sluizen, die gaan open,
het water stort omlaag,
en ik hier op mijn fietsje,
stel mij toch wel de vraag.

Waarom moet het net regenen,
als ik naar buiten moet?
Er vallen niet enkel regendruppels,
maar ook een tranenvloed.

De sprong

Twintig meter onder mij,
sloeg de zwarte zee,
met een genadeloze kracht,
de rotsen zo in twee.

De woedende golven,
schreeuwen me hard toe:
’Spring mee hier in de branding,
au revoir, adieux à tous.’

Ik nam een sprong en
voelde mij, even opgelucht,
en in het koude water,
ontsnapte mijn laatste zucht.

Droevig

In elke traan,
zie ik,
een tweede
die langzaam
met je verdriet,
langzaam
afglijdt
in de donkerte,
waar ik
geen vat heb
op je hartzeer
op jou
en ik enkel
de tranen kan
drogen
maar 
     niet
         kan 
            stoppen.

Woorden in je traan

in

elke

traan

hoor ik

je verdriet

niet je woorden

enkel pijn heel expliciet

dan troost ik je heel, heel stil

maak met woorden het verschil

komt er dan een lach op je gelaat

als de laatste traan je oog verlaat

en als hij dan rolt van je wang

waar ik hem zacht opvang

beantwoord ik je lach

vrolijk zijn na een

tegenslag