Ik wacht op

Ik wacht op september,
op de sappige appels 
die ik plukken zal
en de noten die ik, 
net voor ze zelf uit de boom vallen, 
zal schudden,
op gewone warme dagen 
en de frisse nachten 
die verkoeling zullen brengen, 
op de eerste echte storm 
die de hitte zal wegspoelen,
op de te vroege bladeren 
die kleur krijgen 
en langzaam 
reeds het groen verdrijven 
en op ...
ik wacht op september,
en op jou.

Rondjes van de klok

Als ik op je wacht, zie ik de tijd

langzaam tikken, draaien de wijzers rustig,

zonder haast, de rondjes van de klok.

Als ik op je wacht, zou ik de tijd

willen veranderen, de wijzers duwen,

de tijd versnellen, zodat jij vlug bij me bent.

Toch hoop ik stilletjes, als ik zo op je wacht,

dat wanneer je weer bij me bent, de wijzers 

zo rustig blijven draaien, de rondjes van de klok.

Bij dageraad

Ik wachtte niet op de dageraad,
maar op haar, ze kwam niet.
De dageraad verscheen,
de zon wilde ons groeten,
maar ik was alleen.

Nu wordt het avond, de zon groet ons weer,
maar ik ben nog steeds alleen.
Ik wacht. Niet op de dageraad,
maar op haar.
Misschien komt ze vannacht.

Dan wacht ik niet meer op haar,
maar wacht ik op de dageraad
en als de zon ons groet,
als ik niet meer alleen ben,
dan groet ik de zon.

De waanzin van het wachten

Ik kan het niet,
ik kan het niet,
wachten kan ik niet.

Niet voor de bus,
niet voor de trein,
niet voor een vers gebakken brood.

Al ben ik kalm,
al heb ik tijd,
al moet ik nergens heen.

Ik kan het niet,
ik kan het niet,
wachten kan ik niet.

Waar is mijn zomer?

De tuin is stil zonder jou,

geen groen in de bomen,

geen kleur in het gras,

de tuin is stil, kil en kou.

De zon probeert nog

maar kan niet verhinderen

dat hij een leegte blijft.

Schoonheid is gezichtsbedrog.

Ik tel de dagen, weken af,

hoop dat jij er snel weer bent,

de tuin weer een paradijs,

maar jij, zomer, bent nog veraf.

Hoera, hoera !

Ik snij de taart in stukken,
maar zit hier heel alleen.
De kaarsen die voor me branden,
die doven zich één voor één.

Wensen heb ik niet gekregen.
Het cadeau kocht ik voor mezelf vorige week.
Hier zit ik weer een jaartje ouder,
een jaar dat op het vorige leek.

Alleen ben ik al vele jaren,
alleen op wat mijn dag moet zijn.
De jaren kan ik niet meer tellen,
dat ik leef in de kantlijn.

Romantiek in tranen

Ik luister muziek

maar hoor het niet.

Ik lees een boek

maar versta hem niet.

Zittend in de zomerzon

heb ik het koud.

Liggend in mijn bed

heb ik het benauwd.

Waar ben je toch naartoe?

Waar ben je heengegaan?

De tijd raast verder,

maar ik blijf stilstaan.

Ik leef nog enkel in gedachten.

Daar voel ik warmte,

hoor ik de mooiste muziek,

zijn jij en ik samen, alsnog romantiek.

Wie wacht

Wie wacht er op ons,

mijn vriend.

Wie staat daar

te wuiven.

Wie lacht er met ons

mijn vriend.

Wie huilt er daar zo,

ineengedoken.

Wie wacht er op ons,

mijn vriend.

Mijn vriend,

niemand wacht op ons.

Wachten

Ik zet de koffie.

Ik maak de broodjes.

De tafel mooi gedekt.

Twee tassen en twee borden,

De krant en charcuterie.

De ochtend wordt gewekt.

Maar ik zit alleen,

alleen aan tafel.

Een dagelijks fenomeen.

Je stoel en ik,

wij wachten samen.

Wanneer kom jij hierheen ?