Laatste winter samen

Naakte takken strekken zich
en tonen mij de lentezon.
Ik zie ze snakken naar vernieuwing,
reiken naar hun warmtebron.

Maar ik, ik wil de lente niet,
ik wil geen nieuwe start.
Het liefst wil ik je aan mijn zijde,
maar de toekomst is pikzwart.

Ik wil vertoeven in de winter,
opdat we blijven bij elkaar,
want met warme lentezon,
nemen we afscheid van mekaar.

Leven na de dood

Is er leven na dit leven?
Is er leven na de dood?
Gaat je licht voorgoed uit,
of word je elders weer groot?

Je kan er jaren over denken,
maar echt weten doe je nooit,
behalve dan op die ene manier,
maar dan is je tijd hier voltooid.

Je kan maar beter aardig wezen,
en lief zijn voor elkaar,
en is er dan iets na dit leven,
dan zien we elkaar daar.

Zeemansgraf

Daar waar het water

grijpt naar de zon,

het rustig te slapen legt

in een prachtig cocon.

Daar waar de zon

het water verkleurt

als dank voor de rust,

voor de nacht openscheurt.

Zover wil ik gaan,

daar wil ik verder dromen,

bij zon en bij water,

in golven thuiskomen.

Voor eeuwig

Vergeet niet

dat ik sterven zal,

dat het plots

voorbij zal zijn.

Niet mijn liefde,

maar wel mijn ik.

Geen hand in hand,

geen samenzijn.

Mijn lichaam dood,

mijn woorden weg,

geen lach, geen traan,

geen lief refrein.

Een kus zal ik

je niet meer geven.

Een knuffel

onbestaand zal zijn.

Vergeet niet

dat ik sterven zal,

dat het plots

voorbij zal zijn.

Maar, niet de liefde,

neen, mijn liefde niet.

Die blijft er voor jou,

krijgen ze niet klein.

Tijdloze liefde

De dood kan zich vergissen
in het onsterfelijk bestaan.
Het lichaam zal begeven.
Maar ik, ik blijf voortgaan.

Geen tranen om me huilen.
Verdriet hoeft niet om mij.
Ik kan je niet omarmen
maar er is nog steeds een wij.

Wij blijven altijd samen.
Niets houdt ons uit elkaar.
De dood zal zich vergissen
voor eeuwig bij mekaar.