ik zat naast niemand

naast mij op de bank
zat er niemand
we zeiden niets
keken naar de wolken, 
de zachte, lage zon
de bladeren in het gras
hoe de zomer wisselde
met de herfst, de winter
de wind reeds gedraaid
al frisser, al feller was
en vogels vlogen hoog
naar zuiderse oorden
we zagen hoe kleuren 
vervaagden, verdwenen
samen met de bloemen
ik wou het met je delen
hoe het hart 
van de wereld klopte
en langzaam stopte
ik wou ... echter
naast mij op de bank
zat er niemand

Hier is rust

hier is rust

boom is boom

gras is gras

de wind waait als hij wil

soms luid, soms stil

hoog in de lucht

schijnt de zon

alsof het gisteren is

zonder morgen

geen zorgen

en krekels begeleiden

de drukte naar elders

hier is rust

boom is boom

gras is gras

aan het einde van de zee

enkel daar, enkel daar,
kan het strand liggen
aan het begin of het einde
van de zee, en daar
had ik mijn plaats gevonden,
aan het einde van de zee

ik zag eindeloos ver
in de rechte voor mij
een nieuwe dag 
wonderbaarlijk starten,
ginder, in de verre verte
aan het begin van de zee

met een zachte gloed 
reeds warmer dan koffie
die pruttelend de kan vult 
toonde de zachte zon 
me dat alles vernieuwt

alles, maar niet hier 
aan het einde van de zee,
hier is geen begin, 
geen vernieuwing,
hier is enkel het einde,
het einde en de nacht,
de vergankelijkheid van alles

een strand vol rozen

ik zag de duizend rozen
die ik plantte in het zand
verdwijnen met de golven
de zee nam ze van het strand

mijn plan viel zo in duigen
de liefde was zo groot
ik plantte duizend rozen
maar ze waren allen dood

's avonds hand in hand aan zee
was er niets dat het strand opfleurde
tot wij zagen in de ondergaande zon
duizend rozen die de lucht kleurden

  

Volle maan

Soms staat de maan
ons aan te staren
alsof hij ons veracht.

Hij ziet geen steek
echt niemendal
voor hem is alles nacht.

Geen witte wolken
geen blauwe zee
geen bergen in het vergezicht.

Zijn bomen groen?
Is er woestijn?
Dat ziet hij niet op zicht.

Soms staat de maan
daar zo te stralen
alsof hij naar ons lacht.

Ziet hij wat wouden?
Ziet hij de meren?
Het is toch middernacht?

De warme, gele zon
achter onze eigen bol
schijnt recht in zijn gezicht.

En met een glimlach
op zijn gelaat
geeft de maan zijn eigen licht.
 

ik wacht tot je de zee kust

ik wacht tot je de zee kust

neem afscheid met een traan

de uren die je voor me scheen

ze zijn vlug voorbij gegaan

ik wacht tot je de zee kust

wandel zonder jou naar huis

in mijn hart blijf je stralen

daar is jouw tweede thuis

ik wacht tot je de zee kust

dan ben je er even niet voor mij

ik zie je weer morgenochtend

de donkere nacht is zo voorbij

Licht in de stad

enkel bij regen buigt zonlicht voor kleuren

op andere dagen kiest ze steevast voor zwart

om in strakke lijnen de stad te hertekenen 

tot ze uitgeput wegzinkt achter de muren

Ik zie je stil dromen

Ik zie je stil dromen
van een ver land,
een strand voor jou alleen,
een zee die voor je speelt, 
met de golven, met dolfijnen,
van zand zacht op je benen, 
een wind, die je kust, 
en zon om je heen.

Maar hoe de zon ook straalt, 
jij straalt nog harder, 
droom ik met je mee.

Mijn tuin heeft weer zijn schaduw

Mijn tuin heeft weer zijn schaduw
de haag een zware zwarte lijn,
en de treurwilg van de buren,
kan weer bij mijn tuinhuis zijn.

Elk werpt zijn gedachten,
langzaam door het groene gras,
spelend met de tijd en elkander
alsof er nooit eerder zonlicht was.

en ook ik, ik sta in de stralen,
zie mijn schaduw voor me staan,
geniet nog even van de zomer,
morgen is het misschien gedaan.
 

De zon lacht ons toe

Wolken torenen aan het horizon om ter hoogst.
Telkens overbluffen ze elkaar met een nog hogere wolk.
Rommelend. Vechtend. Roepend naar elkaar,
proberen ze ons om ter eerst te bereiken. 

En als het licht wordt weggeworpen, 
vinden ze hun kracht in het samengaan. 
Grijs wordt zwart. In één enkele seconde verstoten ze de droogte. 
Stort regen rondom ons. 

De warme dag spoelt weg langs de straatkolken
die dorstig het water wegslikken. 
En als de laatste druppels op het vensterraam vallen, 
is de zon er reeds. Lacht ons weerom warm toe. 

voor Gent

Nee nooit zal ik vergeten, dat ik je bevaren mocht,
en hoe jij me verraste, telkens opnieuw na elke bocht.
Hoe je torens naast elkaar, reiken naar een hoge horizon,
soms lief met witte wolkjes, vaak in het blauw met volop zon.
Hoe jij je huizen kan plaatsen, alle eeuwen door elkaar
zodat je geschiedenis tot nu loopt, vinden tijden hier mekaar.
Als ik terugkom om te wandelen, langs je straten, over pleinen
verbluf je me weer met je mensen, gebouwen en fonteinen.
En zo kom ik weer, met het plezier van die allereerste tocht,
want nooit zal ik vergeten, dat ik je bevaren mocht.

Grijze wolken zijn gemeen

Gekneveld door de nevel,

droomt het gras van zonneschijn,

het wenst licht en zuurstof,

geen vochtig mistgordijn.

Liefst heeft het gras blauwe lucht

met enkele wolkjes er doorheen

'neen' zegt hij tegen al die nevel

want grijze wolken zijn gemeen.

Ze laten druppels vallen,

met duizenden na elkaar

en als gras ligt te verzuipen

is er een tweede lading daar.

Je rook naar zonneschijn

Het regende en regende.
Jij rook naar zonneschijn,
en toen het nacht werd,
zorgde jij voor licht.

Samen dronken we wat wijn,
niet om te vergeten, neen,
maar om de tijd te rekken,
om langer bij elkaar te zijn.

Maar na de wijn verdween
de nacht, het licht en ook jij.
Nu ruik ik enkel regen,
smacht ik naar zonneschijn.

vandaag is er enkel regen

Vandaag is de lucht gesloten,
blauw is voor een andere keer,
de wolkenpoort bedekt de hemel,
vandaag valt regen op ons neer.

De zon, ergens daar hoog,
kan niet door grijs wolkendons,
geen straaltje komt tot beneden,
de zon schijnt niet voor ons.

Vandaag is de lucht gesloten,
je kan bezwaar hebben tegen,
maar dat heeft echt geen zin.
Vandaag is er enkel regen.
 

Ik herinner je

Ergens hebben we elkaar verloren, ergens,
ben ik vergeten afscheid van je te nemen,
hoewel, we allebei wisten dat het eindig was.

Met geen zin in een vaarwel voor lange tijd,
genoot ik van de dagen samen, stralend warm,
en zag niet dat je stilletjes van me weg ging.

En nu mijn vingers pijn doen van de koude,
mijn ogen tranen door de gure wind, herinner ik me,
lieve zon, die zomeravond dat je afscheid van mij nam.
 

Eigenbelang

Tussen de buien van de herfst
geeft een straaltje zonlicht
mij mijn zomerse vriend.

Ik heb met hem te doen,
mijn lieve schaduw
rillend in een plas.

Morgen een dikkere jas!

Dans van zon en regen

Tussen duizend regendruppels,
zie ik wat zonnestraal,
die zijn weg zoekt naar de aarde,
haar pracht is maximaal.

Zo kust ze alle druppels,
die ze ontmoet op haar baan,
geeft hen elk een eigen kleur,
een nieuwe dimensie aan hun bestaan.

De druppels blijven vallen,
ze breken zo het licht,
en door de dans van zon en regen,
ziet een regenboog zijn levenslicht.
 

waar zoet en zout

waar zoet en zout

samengaan

en golven

breken op de stroom

het zilte

zicht met de lucht

vermengt

en het water

met eb en vloed speelt

daar aan de monding

voel ik de wind

van zee

naar land

en in de zon

ben ik

weer kind

weer koning

van mijn kasteel

van zand

Dagelijks strijdtoneel

De golven sterven langzaam,
als ze drijven naar de kust,
ik zie de stille zee voor me,
een zee die voor me rust.

De horizon wordt weggeveegd,
door wolken in de lucht,
en de mooie zon die afscheid neemt,
oranje kleurt haar laatste zucht.

Als zee en hemel verbonden zijn,
in duisternis één geheel,
dan wint de nacht weer van de dag,
op dit dagelijks strijdtoneel.

De zon in de nacht

Voor de avond,
voor de nacht,
voor duisternis
is aan de macht,
zal ik de stralen beklimmen,
om de zon op te bergen,
en met kleine stukjes licht,
haar schuilplaats verbergen.

Niemand zal dan weten,
waar ze is heengegaan,
want ik zal haar goed verstoppen,
onder de sterren en de maan.

En is de nacht voorbij,
klim ik op een heuvelrug,
veeg ik maan en sterren weg
en plaats de zon weer terug.