Winteruur

ik tem de tijd

tem uur, tem dag

de weekdagen 

vooruit

in het weekend

rem ik hem af

dan geef ik tijd wat ruimte

rust tot een uur of acht

stapvoets tikkend

onverstoord, 
haast geen haast

vandaag de dag

ik tem de tijd

rem hem af 

en dit weekend 

lukt het aardig

ik rekte tijd 

een extra uur

  

Zonder tijd

ik ben de tijd verloren
ergens tussen negen en kwart voor tien
nooit meer terug gezien

nu eet ik lunch in de donker
slaap ik als de rest ontwaakt
en geen tijd die me kraakt

ik verstop me soms heel even
als ik vermoed dat hij daar is
tijdloos zijn is geen gemis

of kijk ik naar mijn naakte pols
het hoekje in de iPhone blijft zwart
nergens tijd dat me verwart

ik ben de tijd al lang verloren
ergens tussen negen en kwart voor tien
hoop hem nooit meer terug te zien.

Rondjes van de klok

Als ik op je wacht, zie ik de tijd

langzaam tikken, draaien de wijzers rustig,

zonder haast, de rondjes van de klok.

Als ik op je wacht, zou ik de tijd

willen veranderen, de wijzers duwen,

de tijd versnellen, zodat jij vlug bij me bent.

Toch hoop ik stilletjes, als ik zo op je wacht,

dat wanneer je weer bij me bent, de wijzers 

zo rustig blijven draaien, de rondjes van de klok.

Hart in verdriet

Hier sta en wacht ik dan,
met gedachten in het verleden,
op de morgen liefst vandaag,
op toekomst voor mijn heden.

Ik zie de wolken zachtjes wenen,
ik hoor de wind huilen om jou,
bomen, bloemen en de vogels,
alles is om je in rouw.

Elke adem doet me barsten,
elke hartslag geeft een traan,
ik blijf staan, ik blijf wachten,
zonder jou wil ik niet doorgaan.

Tijd zal de wonde helen,
maar de leegte vult hij niet,
wel zal mijn hart weer kloppen,
voel ik je warmte, niet het verdriet.

Laatste winter samen

Naakte takken strekken zich
en tonen mij de lentezon.
Ik zie ze snakken naar vernieuwing,
reiken naar hun warmtebron.

Maar ik, ik wil de lente niet,
ik wil geen nieuwe start.
Het liefst wil ik je aan mijn zijde,
maar de toekomst is pikzwart.

Ik wil vertoeven in de winter,
opdat we blijven bij elkaar,
want met warme lentezon,
nemen we afscheid van mekaar.

De waanzin van het wachten

Ik kan het niet,
ik kan het niet,
wachten kan ik niet.

Niet voor de bus,
niet voor de trein,
niet voor een vers gebakken brood.

Al ben ik kalm,
al heb ik tijd,
al moet ik nergens heen.

Ik kan het niet,
ik kan het niet,
wachten kan ik niet.

Prikklok

De prikklok aan de muur,
houd aan de deur de wacht.
Hij staat er al een eeuwigheid,
roerloos dag en nacht.

De prikklok prikte kaarten,
en deed dat heel kordaat,
al wie buiten of binnen wilde,
kreeg een prik van de automaat.

De prikklok hangt nu stilletjes,
vervangen door iets digitaal,
het gaat misschien wat sneller,
maar ik mis het "prikkabaal".