Weerom lente

De zachte warme wind
hoeft niets te zeggen,
hij geeft kracht aan takken
die botten tot groene wolken
waar vogels weerom nesten,
en resten grauw en grijs
verbloemen in een kleur,
onder hen schitteren,
tussen het verse gras,
de eerste tedere stengels 
van sprankelende bloemen 
die we morgen mogen ruiken.
De zachte warme wind duwt de koude winter weg.

  

de wind voelt anders aan

De wind voelt anders aan, kouder,
alsof hij weet dat het einde daar is.
En terwijl de sneeuwvlokken, 
de grijze lucht accentueren,
blaast de wind ze her en der.
Ze zijn met genoeg, genoeg
om zomaar overal te vallen.
Ik kijk naar de naakte bomen.
Geen boom geeft om wat gebeurt,
zij wachten, wachten op de lente.
 

gewonnen gras

Fluweelzacht bedekt de dauw het zachte groen
dat reeds afscheid heeft genomen van de winter.
En als langgerekte zonnestralen hen omringen,
schitteren zij als winnaars, in duizenden diamanten.
Het zal dan ook niet lang meer duren of vanop hun groen podium
steken zij triomfantelijk hun boeketjes in de lucht.

Gisteren scheen de zon

Gisteren scheen de zon,
niet op mijn boeken,
niet op mijn werkplek,
maar in de verte,
ik kon haar stralen zien.

Al kon ik haar warmte niet voelen,
kon ze me niet verblinden,
ze schitterde daar,
bracht een glimlach op mijn gelaat,
het was een prettig wederzien.

Gisteren scheen de zon,
niet op mijn boeken,
niet op mijn werkplek,
maar in de verte,
ik heb haar niet meer weergezien.

De eerste lentedag

Ik zie de knoppen in de bomen,
ik zie insecten in het gras,
hoor de eerste vogels fluiten,
maar wou dat jij hier nu ook was.

Dan zagen we al de eerste blaadjes,
dan zou de zon wat harder schijnen,
de vogels gingen nog wat luider zingen,
de eerste bloemen zouden verschijnen.

Maar deze dag is maar gewoon,
zonder jou zelfs banaal,
de eerste lentedag van het jaar,
heeft zonder jou niets speciaal.

Maartse buien en aprilse grillen

De bloemen waren iets te rap,
de lente brak niet door,
de winter nam het laatste woord,
en zorgde dat het vroor.

De vogels zochten vlug beschutting,
de natuur, die viel weer stil.
En ik dacht: “Dit is weer typisch,
een maartse bui, aprilse gril.”

Stille muziek

Ik zie de zon, de blauwe lucht,
hoor vogels liefdevol fluiten.
Ik adem in en ruik het gras,
voel warmte me omsluiten.

De eerste stralen geven me,
een gevoel van welbehagen.
Toch denk ik met weemoed terug,
aan de koude winterdagen.

Want in het kraken van de sneeuw,
hoor ik een melodie,
van stilte en van eenvoud,
van pure poëzie.

Met blote voeten

Geniet maar van de eerste stralen,
gooi je jas maar op de grond,
ruik het groen dat start te groeien.
Is de lucht nu niet gezond?

Voel de wind zacht door je haren,
hoor de vogels in de lucht.
Laat het werk maar even wachten,
je hebt nood aan deze vlucht.

Ga ook eens op blote voeten,
dat is goed voor je bloedsomloop,
maar bijt het gras in uw tenen,
sta je in een mierenhoop.

Te laat

Ik had de tijd gevonden.
Hij lag daar in het gras,
tussen de klavers en de bloemen,
een ineengedoken karkas.

Ik heb hem zachtjes aangesproken
en nam hem in mijn armen vast.
Hij moest blijkbaar wat bekomen,
de tijd, die was overbelast.

We gingen rustig zitten,
genoten samen van de zon.
En wat zalig liggen soezen,
turen naar de horizon.

En plots was de tijd verdwenen.
Ik zat te lang op het terras.
Er moest nog heel wat werk gebeuren,
vaarwel rust en weer plankgas.