Een slachtoffer van liefde

Eten doe ik nauwelijks,
er zitten vlinders in mijn buik,
en als ik aan je denk,
dan klopt mijn hart er bijna uit.
Ik dagdroom, ik vergeet, 
schrijf telkens weer je naam. 
Ik ben een slachtoffer van liefde,
hoop dat het nooit voorbij zal gaan.

Onbereikbaar voor elkaar

Ik proef de lucht die jij uitstraalt,
probeer je blik te vangen,
je rode lippen vragen mij,
“Voel jij ook het verlangen?”

Je stem klinkt lief en zacht,
als je fluistert mijn naam,
maar ik hoor je lichaam schreeuwen,
“Kom toch dichter bij me staan!”.

Onze woorden vormen samen,
zinnen van een mooi verhaal,
waarin we gelukkig kunnen leven,
maar tussen ons een muur van staal!

Er is geen samen in dit leven,
de muur te hoog, afstand te groot,
in het verlangen naar mekaar,
wachten wel elk op de dood.