Licht in de stad

enkel bij regen buigt zonlicht voor kleuren

op andere dagen kiest ze steevast voor zwart

om in strakke lijnen de stad te hertekenen 

tot ze uitgeput wegzinkt achter de muren

De herfst

Ik zie de laatste vlinder vliegen,
eenzaam door de kille lucht,
zijn vleugels rillen van zijn lijfje,
voor de koude op de vlucht.

De bladeren verkleuren,
en dwarrelen rusteloos voorbij,
de zon staat niet meer zo hoog,
ze heeft met ons geen meelij.

En zo wordt blauw langzaam grijzer,
is er steeds wat minder licht,
verlaten kleuren onze wereld,
naar een duister evenwicht.

Tja, als de zomer is verdwenen,
en de herfst is nabij,
huilt de wind door de straten,
treuren de wolken boven mij.

Een verkleurde foto

De foto is al wat verkleurd,
maar de herinnering nog fris,
hoe wij daar samen waren,
voorgoed geschiedenis.

We hoefden niet te spreken,
voelden elkaar perfect aan,
nu heb ik enkel nog die foto,
weet jij nog van ons bestaan?

Net als de oude foto,
kleurden wij ons leven in,
zonder dat we het wilden,
had het samenblijven geen zin.

Ik heb nog enkel je foto,
en je allerlaatste brief,
dat is alles wat er overblijft,
van jou, mijn hartendief.

Kleuren met liefde

Vandaag kleur ik je dag groen,

bladgroen, grasgroen, licht en donker,

met vrolijke stippen, kleurrijke bollen

in rood, in roze, oranje en geel.

Ik kleur een zacht blauw deken

dat alles en jou overdekt

met daarin een warme gele bol

en dat met liefde, liefde heel veel.

Dan leg ik me naast je neer,

kijk mee naar de kleuren

en zie dat jij in de tekening past.

De tekening die ik graag met je deel.