zie hier de zerken

zie hier de zerken

zij wijzen de graven aan

als laatste stenen soldaten

eeuwig de wacht staan

de wachters van de dood

van opoffering, van leven

van eenzaamheid en hoop

van alles voor een ander geven

dat is leven

dat is dood

verdronken dromen

kijkend naar de vrijheid

eindelijk aan zee

onrustige golven schuren

tegen het warme zand

de horizon belooft beterschap

een eerlijke wereld

waar welvaart is voor iedereen

een leven in gelijkheid

zoals de sterren schreven

aan de nachtelijke hemel

een laatste stap

vertrouwen geven

aan wie je niet vertrouwen wil

boot zonder bestemming

verdronken dromen

tranen in een loopgraaf

het was de klaproos die er groeide, niet de kraters,
die de jaren van geweld geslagen hadden, om het land,
het mooie groen tot een kaal en somber gebied te muteren

het was de klaproos die er groeide, niet de honger,
die zo standvastig knaagde, alsof de leegte in mij,
schreeuwde om bescherming, die we beide ontbraken

het was de klaproos die er groeide, niet de wanhoop,
die ik zag op ieders gezicht, in de ochtend, kil,
elk verscholen met identieke angst diep in de modder

het was de klaproos die er groeide, die mij raakte,
in mijn hart dat er nog was, na al die jaren,
en ik weende, voor het nieuw leven, haar toekomst

De vredebode is dood

De vredebode werd vermoord,
maar niet waar u het had verwacht,
het was niet in een oorlogsgebied,
maar op een mooie, stille nacht.

Ergens tussen mensen in weelde,
vol van onverschilligheid,
vond de vredebode zijn dood,
stierf hij in eenzaamheid.

Hoe hard hij ook schreeuwde,
om meer rechtvaardigheid,
hij moest de duimen leggen,
er was geen menselijkheid.

Stil werd zijn schreeuw,
in een wereld vol van macht,
waarin de oorlogsmachine
niet op vrede wacht.

Verboden toegang

Het leek een toren in verval,
maar de hond die waakte wist beter,
niet de toren was de rijkdom,
maar de duiven lief en teder.

De grond behoorde een huurling toe,
de vechtersbaas was zelden thuis,
hij had verschillende projecten,
zoals je wel ziet op de beeldbuis.

Zijn hobby was zijn werk,
geweld zijn levensdroom,
en lieve, tedere duiven,
verstopte hij zonder schroom.

Vrede zouden zij kunnen brengen,
hij zag al vredesduiven overal,
en dan zit de huurling zonder werk,
wordt hij de toren in verval.


N.a.v. Hendrik-Jan de Wit @hjwdewit: Vandaag een speciale #WoT schrijfopdracht. Blog mee over deze foto

De getroffene

De muren sluiten zich rond mij,
gevangen, dat ben ik,
ik tel de krassen op mijn ziel,
voor mij geen traan, geen snik.

Ik sluit de ogen, wil niet zien,
en houd mijn adem in,
ik wil geen pijn, geen verdriet,
maar ik zit er middenin.

De kogels fluiten me toe,
ik wens hen nooit te zien,
en hoop dat er een vluchtweg is,
houd me vast aan die misschien.

Echter zie je me bevrijd op straat,
mijn ogen voorgoed dicht,
dan stopt de oorlog voor mij,
in één of ander nieuwsbericht.

Vluchteling

Op zoek naar een einde,
maar er is geen begin,
onrustig in het leven,
wat is toch de zin?

Vluchten voor oorlog,
geen woning, geen land,
de wereld draait door,
met jou aan de kant.

Overal een vreemde,
voor altijd verdwaald,
je hoopt rust te vinden,
de plaats onbepaald.

De Grote Oorlog

Ik hoef nooit onder de wapens,
zeg mijn kinderen geen vaarwel,
ken geen honger, geen ellende,
hoef niet te vechten voor mijn vel.

Moet niet overleven in de modder,
moet niet doden voor mijn bestaan,
hoef niet in loopgraven te kruipen
die half onder water staan.

Ik zou niet weten hoe het voelt,
ik ken hun diepste angsten niet,
maar ben hen dankbaar voor dat alles,
dat hun offer ons naliet.

1 vonk genoeg

Onrust wordt gevoed
door vele kleine zaken,
die het volk, elk mens,
stap voor stap doen ontwaken.

Rekeningen worden duurder,
het eten en het huis.
Werk is er onvoldoende.
Het volk maar gespuis.

De leiding zoekt geen antwoord,
dat is de ironie.
Het volk wil de verandering.
"Weg met de oligarchie!"