Mispel de kat

Ik zie je hangen aan mijn been,
je oren in je nek gelegd,
en had je weerom vlees gepikt,
heb ik er vaak niets van gezegd.

Je kon zonnen naast de kachel,
als het buiten stenen vroor,
en vaak koos je de hond zijn plaatsje,
maar ook hij zal je missen hoor.

Want na jaren was je versleten,
je poten, je lijfje en je hoofd,
langzaam verdween het vrijgevochten,
tot je leven werd gedoofd.

Je deken zal je missen,
geen warm lijfje tegen hem aan,
en je bakje zal verdwijnen,
niemand heeft er nog wat aan.

Een kat heeft negen levens,
en dan is het plots gedaan,
en zelfs na acht keren,
komt de laatste toch hard aan.

De Grote Oorlog

Ik hoef nooit onder de wapens,
zeg mijn kinderen geen vaarwel,
ken geen honger, geen ellende,
hoef niet te vechten voor mijn vel.

Moet niet overleven in de modder,
moet niet doden voor mijn bestaan,
hoef niet in loopgraven te kruipen
die half onder water staan.

Ik zou niet weten hoe het voelt,
ik ken hun diepste angsten niet,
maar ben hen dankbaar voor dat alles,
dat hun offer ons naliet.

Hart in verdriet

Hier sta en wacht ik dan,
met gedachten in het verleden,
op de morgen liefst vandaag,
op toekomst voor mijn heden.

Ik zie de wolken zachtjes wenen,
ik hoor de wind huilen om jou,
bomen, bloemen en de vogels,
alles is om je in rouw.

Elke adem doet me barsten,
elke hartslag geeft een traan,
ik blijf staan, ik blijf wachten,
zonder jou wil ik niet doorgaan.

Tijd zal de wonde helen,
maar de leegte vult hij niet,
wel zal mijn hart weer kloppen,
voel ik je warmte, niet het verdriet.

Leven na de dood

Is er leven na dit leven?
Is er leven na de dood?
Gaat je licht voorgoed uit,
of word je elders weer groot?

Je kan er jaren over denken,
maar echt weten doe je nooit,
behalve dan op die ene manier,
maar dan is je tijd hier voltooid.

Je kan maar beter aardig wezen,
en lief zijn voor elkaar,
en is er dan iets na dit leven,
dan zien we elkaar daar.

'n beetje - Toon Hermans

sterven doe je niet ineens
maar af en toe 'n beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreemd, maar die vergeet je
het is je dikwijls zelfs ontgaan
je zegt ik ben wat moe
maar op 'n keer dan ben je aan
je laatste beetje toe