zie hier de zerken

zie hier de zerken

zij wijzen de graven aan

als laatste stenen soldaten

eeuwig de wacht staan

de wachters van de dood

van opoffering, van leven

van eenzaamheid en hoop

van alles voor een ander geven

dat is leven

dat is dood

verdronken dromen

kijkend naar de vrijheid

eindelijk aan zee

onrustige golven schuren

tegen het warme zand

de horizon belooft beterschap

een eerlijke wereld

waar welvaart is voor iedereen

een leven in gelijkheid

zoals de sterren schreven

aan de nachtelijke hemel

een laatste stap

vertrouwen geven

aan wie je niet vertrouwen wil

boot zonder bestemming

verdronken dromen

tranen in een loopgraaf

het was de klaproos die er groeide, niet de kraters,
die de jaren van geweld geslagen hadden, om het land,
het mooie groen tot een kaal en somber gebied te muteren

het was de klaproos die er groeide, niet de honger,
die zo standvastig knaagde, alsof de leegte in mij,
schreeuwde om bescherming, die we beide ontbraken

het was de klaproos die er groeide, niet de wanhoop,
die ik zag op ieders gezicht, in de ochtend, kil,
elk verscholen met identieke angst diep in de modder

het was de klaproos die er groeide, die mij raakte,
in mijn hart dat er nog was, na al die jaren,
en ik weende, voor het nieuw leven, haar toekomst

De vredebode is dood

De vredebode werd vermoord,
maar niet waar u het had verwacht,
het was niet in een oorlogsgebied,
maar op een mooie, stille nacht.

Ergens tussen mensen in weelde,
vol van onverschilligheid,
vond de vredebode zijn dood,
stierf hij in eenzaamheid.

Hoe hard hij ook schreeuwde,
om meer rechtvaardigheid,
hij moest de duimen leggen,
er was geen menselijkheid.

Stil werd zijn schreeuw,
in een wereld vol van macht,
waarin de oorlogsmachine
niet op vrede wacht.