De vredebode is dood

De vredebode werd vermoord,
maar niet waar u het had verwacht,
het was niet in een oorlogsgebied,
maar op een mooie, stille nacht.

Ergens tussen mensen in weelde,
vol van onverschilligheid,
vond de vredebode zijn dood,
stierf hij in eenzaamheid.

Hoe hard hij ook schreeuwde,
om meer rechtvaardigheid,
hij moest de duimen leggen,
er was geen menselijkheid.

Stil werd zijn schreeuw,
in een wereld vol van macht,
waarin de oorlogsmachine
niet op vrede wacht.

Hart in verdriet

Hier sta en wacht ik dan,
met gedachten in het verleden,
op de morgen liefst vandaag,
op toekomst voor mijn heden.

Ik zie de wolken zachtjes wenen,
ik hoor de wind huilen om jou,
bomen, bloemen en de vogels,
alles is om je in rouw.

Elke adem doet me barsten,
elke hartslag geeft een traan,
ik blijf staan, ik blijf wachten,
zonder jou wil ik niet doorgaan.

Tijd zal de wonde helen,
maar de leegte vult hij niet,
wel zal mijn hart weer kloppen,
voel ik je warmte, niet het verdriet.

Pijnlijke stiltes

Luister!

Neen aandachtig.

Luister!

Hoor je het ook?

Luister!

Doe je ogen toe.

Luister!

Dan hoor je het ook.

Luister!

Voel niet, ruik niet.

Luister!

Dan hoor je het spook,

het spook van de stilte

dat ongegeneerd

in ons gesprek opdook.