Een wereld vol liefde

ik adem in mijn sjaal

de wereld op de ruit

het voelt daarbuiten o zo koud

toch straalt ze warmte uit

   

de wind voelt anders aan

De wind voelt anders aan, kouder,
alsof hij weet dat het einde daar is.
En terwijl de sneeuwvlokken, 
de grijze lucht accentueren,
blaast de wind ze her en der.
Ze zijn met genoeg, genoeg
om zomaar overal te vallen.
Ik kijk naar de naakte bomen.
Geen boom geeft om wat gebeurt,
zij wachten, wachten op de lente.
 

De herfst

Ik zie de laatste vlinder vliegen,
eenzaam door de kille lucht,
zijn vleugels rillen van zijn lijfje,
voor de koude op de vlucht.

De bladeren verkleuren,
en dwarrelen rusteloos voorbij,
de zon staat niet meer zo hoog,
ze heeft met ons geen meelij.

En zo wordt blauw langzaam grijzer,
is er steeds wat minder licht,
verlaten kleuren onze wereld,
naar een duister evenwicht.

Tja, als de zomer is verdwenen,
en de herfst is nabij,
huilt de wind door de straten,
treuren de wolken boven mij.

Stille muziek

Ik zie de zon, de blauwe lucht,
hoor vogels liefdevol fluiten.
Ik adem in en ruik het gras,
voel warmte me omsluiten.

De eerste stralen geven me,
een gevoel van welbehagen.
Toch denk ik met weemoed terug,
aan de koude winterdagen.

Want in het kraken van de sneeuw,
hoor ik een melodie,
van stilte en van eenvoud,
van pure poëzie.

Open brief aan de winter

Beste winter,
fijn je weer te zien,
ik dacht dat je ons vergeten was,
of was je dat ook misschien?

Je moest waarschijnlijk elders zijn,
en verloor ons uit het oog,
nu de herfst nam je werk over,
het bleef hier geenszins droog.

Winter, nu jij er weer bent,
kan het vriezen echt beginnen,
smijt je vlokken maar in het rond,
laat je vrieswind ons omringen.

Wij staan klaar voor koude neuzen,
de jas, de sjaal, de muts opgezet,
tover je alles nogmaals wit,
we missen nog wat winterse pret.

Dank u winter voor de winter,
voor de lente is weer daar.
Toch nog een kleine vraag,
ontzie je mijn autobatterij dit jaar.

Waar is mijn zomer?

De tuin is stil zonder jou,

geen groen in de bomen,

geen kleur in het gras,

de tuin is stil, kil en kou.

De zon probeert nog

maar kan niet verhinderen

dat hij een leegte blijft.

Schoonheid is gezichtsbedrog.

Ik tel de dagen, weken af,

hoop dat jij er snel weer bent,

de tuin weer een paradijs,

maar jij, zomer, bent nog veraf.

Koude

Bladeren verschrompelen op de grond,

de lucht blijft grauw en grijs.

Ik zie de koude overheersen,

mijn dikke pull het bewijs.

Verkleumde handen verraden de kilte,

een koude rilling loopt over mijn rug.

Ik hoor de wind hier krachtig gieren,

wanneer zie ik de zon terug.