gedicht in het water

Aan het water zocht ik een gedicht
maar zag enkel smaragdblauw 
en zachte golven die zich 
één voor één rekten 
op het goudgele strand 

ik zag visjes in bonte kleuren 
net onder het wateroppervlak 
schichtig zwemmend voor mij
alsof ze wilden zeggen 
"zoek het niet te ver"

maar de verte was zo mooi
in vurig geel, oranje, rood
het water verdonkerde,
de branding loste niets vandaag
de zee bleef een zee

  

aan het einde van de zee

enkel daar, enkel daar,
kan het strand liggen
aan het begin of het einde
van de zee, en daar
had ik mijn plaats gevonden,
aan het einde van de zee

ik zag eindeloos ver
in de rechte voor mij
een nieuwe dag 
wonderbaarlijk starten,
ginder, in de verre verte
aan het begin van de zee

met een zachte gloed 
reeds warmer dan koffie
die pruttelend de kan vult 
toonde de zachte zon 
me dat alles vernieuwt

alles, maar niet hier 
aan het einde van de zee,
hier is geen begin, 
geen vernieuwing,
hier is enkel het einde,
het einde en de nacht,
de vergankelijkheid van alles

een strand vol rozen

ik zag de duizend rozen
die ik plantte in het zand
verdwijnen met de golven
de zee nam ze van het strand

mijn plan viel zo in duigen
de liefde was zo groot
ik plantte duizend rozen
maar ze waren allen dood

's avonds hand in hand aan zee
was er niets dat het strand opfleurde
tot wij zagen in de ondergaande zon
duizend rozen die de lucht kleurden

  

ik wacht tot je de zee kust

ik wacht tot je de zee kust

neem afscheid met een traan

de uren die je voor me scheen

ze zijn vlug voorbij gegaan

ik wacht tot je de zee kust

wandel zonder jou naar huis

in mijn hart blijf je stralen

daar is jouw tweede thuis

ik wacht tot je de zee kust

dan ben je er even niet voor mij

ik zie je weer morgenochtend

de donkere nacht is zo voorbij

Ik zie je stil dromen

Ik zie je stil dromen
van een ver land,
een strand voor jou alleen,
een zee die voor je speelt, 
met de golven, met dolfijnen,
van zand zacht op je benen, 
een wind, die je kust, 
en zon om je heen.

Maar hoe de zon ook straalt, 
jij straalt nog harder, 
droom ik met je mee.

Een schipbreuk

Een schipbreuk voer mij,
vrolijk in twee voorbij,
langs de boeien,
langs de pier,
zo de haven uit.

Een schippersknoop bracht raad,
dichtte vlot de enorme naad,
een lusje links,
een lusje rechts,
twee helften bij elkaar.

Zo voer als een zonderling,
het dichtgeknoopte ding,
met aan bak- , 
en aan stuurboord, 
de eindjes van een koord.
 

waar zoet en zout

waar zoet en zout

samengaan

en golven

breken op de stroom

het zilte

zicht met de lucht

vermengt

en het water

met eb en vloed speelt

daar aan de monding

voel ik de wind

van zee

naar land

en in de zon

ben ik

weer kind

weer koning

van mijn kasteel

van zand

Dagelijks strijdtoneel

De golven sterven langzaam,
als ze drijven naar de kust,
ik zie de stille zee voor me,
een zee die voor me rust.

De horizon wordt weggeveegd,
door wolken in de lucht,
en de mooie zon die afscheid neemt,
oranje kleurt haar laatste zucht.

Als zee en hemel verbonden zijn,
in duisternis één geheel,
dan wint de nacht weer van de dag,
op dit dagelijks strijdtoneel.

De surfer

Ik beklom de golven, ik mocht er staan,
ik en mijn plank door water gestuwd,
één met de zee, één met het golven,
tot ik weer op land werd gespuwd.

Ik voel alsnog de warme liefde,
daar waar ik ooit was geweest,
waar de zon nog de horizon kust,
was elke golfslag een feest.

Maar golven slaan niet, ze breken,
niemand die ze redden kan,
in mijn hart vloeit het verlangen,
ik ben een surfer, geen burgerman.

De sprong

Twintig meter onder mij,
sloeg de zwarte zee,
met een genadeloze kracht,
de rotsen zo in twee.

De woedende golven,
schreeuwen me hard toe:
’Spring mee hier in de branding,
au revoir, adieux à tous.’

Ik nam een sprong en
voelde mij, even opgelucht,
en in het koude water,
ontsnapte mijn laatste zucht.

Je naam in het zand

Ik zoek je naam in het zand,
waar ik het eens geschreven had.
De naam is weg, zo ook ben jij,
mijn wereld is uiteen gespat.

De vlinders in mijn buik,
verdronken in het verdriet,
ik zoek nog steeds naar adem,
maar zuurstof vind ik niet.

De wereld die blijft draaien,
golven slaan voor me neer,
en ik zoek je naam in het zand,
ik zoek je elke dag weer.

De zeerot

Ik licht het anker,
jij laat een traan,
ik zie je blik,
maar moet wel gaan.

De zee die roept,
ik moet erheen,
leven op de golven,
op water, alleen.

De zilte lucht,
het groot avontuur, 
ik kom hier op adem,
dichtbij de natuur.

Strijden aan het roer, 
het schip aan de hand, 
maar mijn hart ligt bij jou,
bij jou aan land.

En kom ik weer binnen,
vaart mijn schuit naar de kaai,
kijk ik vol verlangen,
zoek ik je gezwaai.

Dan verlaat ik de haven,
wil ik weer bij je zijn,
maar je weet de zee roept,
zij is mijn ziel, mijn refrein.

Oostende

Oostende is geen stad, 
het is een monument,
met 70.000 spelers
en een zee als dirigent.

Met huizen en mastodonten,
met meeuwen die schreeuwen om meer.
En toeristen die er komen
en ze komen telkens weer.

Oostende is geen stad,
het is een monument,
met ontelbare verhalen
van tranen, liefde en amusement.

De dijk, het strand, de havengeul,
met dansende golven en zonneschijn.
De straten, lanen en de parken.
Cultuur, plezier als levenslijn.

Oostende is geen stad,
het is een monument.
De koningin der badsteden.
Kom en voel haar temperament.

Zeemansgraf

Daar waar het water

grijpt naar de zon,

het rustig te slapen legt

in een prachtig cocon.

Daar waar de zon

het water verkleurt

als dank voor de rust,

voor de nacht openscheurt.

Zover wil ik gaan,

daar wil ik verder dromen,

bij zon en bij water,

in golven thuiskomen.

S.O.S.

Schuimende golven rond het schip

Onweer barst los in de donkere lucht

Stortregens, we hebben het hard te verduren

Snoeiharde windstoten beuken op de masten

Overmaatse golven verzadigen het dek

Snakkend naar rust, dit kan niet blijven duren

Schaduw van ons zijn, surrealisme

Ons schip, een speelbal van de zee

SOS, mayday, we moeten het noodsein uitsturen

Zee

Eindeloos,

die golvende vlakte

van water.

Vandaag,

ontzettend stil,

dan weer getater.

Of krachtig brul je

en sla je golven

op het strand.

En de volgende dag

streel je de kust,

is er niets aan de hand.

Je trekt je rustige terug,

maar komt steeds

indrukwekkend weer.

Zee,

je bent anders

telkens weer.

Zee - Toon Hermans

Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.

Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
'k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist'ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luisteren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.


Lees ook: Dichter bij zee - http://ipoezie.blogspot.be/2010/10/dichter-bij-zee.html

Dichter bij zee

De zee, de grote waterplas,
de liefde erin verweven.
Je lonkt en wuift naar mij,
ginds ver, golven die om me geven.

Langzaam kom je naar me toe,
brengt nieuwe schelpen met je mee.
Je streelt het zand, legt alles goed,
en wat er niet hoort, trek je terug in zee.

Ik lig hier op het strand,
sluit mijn ogen, hoor je fluisteren,
spelend met de wind.
Ik kan alleen genieten en luisteren.

Ik hoor je goed, je klinkt nabij.
Ik droom met je golven mee.
Plots kus en streel je mijn voeten,
en ben ik, dichter bij zee.

De golfbreker en ik

Vlucht niet voor de golven,
ze slaan in de branding neer.
Schuil niet voor de snijdende wind,
want dit is de Noordzee evenzeer.

Voel hoe zand en water leven!
Voel het waaien rondom jou!
Plotse harde regenvlagen
of de kilte van de kou.

Het zegt je veel over het leven,
over vreugde en verdriet,
over kracht van het bestaan,
al zien de meeste het niet.

Schelp van A.R. Horst

De zeeschelp in mijn hand
Is vandaag op het strand
Door de zee neergelegd

Haar zwijgen zegt
Dat de wereld vergaat
En niets bestaat
Dan alleen de zee

All wel en wee
Is maar vloed en ebbe

Ik wil niets meer hebben
En leg de schelp weer
Neer bij de zee