Volle maan

Soms staat de maan
ons aan te staren
alsof hij ons veracht.

Hij ziet geen steek
echt niemendal
voor hem is alles nacht.

Geen witte wolken
geen blauwe zee
geen bergen in het vergezicht.

Zijn bomen groen?
Is er woestijn?
Dat ziet hij niet op zicht.

Soms staat de maan
daar zo te stralen
alsof hij naar ons lacht.

Ziet hij wat wouden?
Ziet hij de meren?
Het is toch middernacht?

De warme, gele zon
achter onze eigen bol
schijnt recht in zijn gezicht.

En met een glimlach
op zijn gelaat
geeft de maan zijn eigen licht.
 

Voorgoed voorbij

Wie weet wanneer de muziek stopte,

hoelang ik daar zat, in stil geluid.

hoelang ik tijdloos voor me staarde,

als een stilleven, kunstig fruit.

Ik zag de kaarsen zachtjes doven,

na hun lichtdans op de muur,

hoe ze zochten naar meer zuurstof,

voor hun eigen eeuwig vuur.

Ik weet van tranen die stroomden,

ik weet van schreien diep in mij.

Ik weet dat er geen eeuwig vuur is,

jij en ik voorgoed voorbij. 

Je rook naar zonneschijn

Het regende en regende.
Jij rook naar zonneschijn,
en toen het nacht werd,
zorgde jij voor licht.

Samen dronken we wat wijn,
niet om te vergeten, neen,
maar om de tijd te rekken,
om langer bij elkaar te zijn.

Maar na de wijn verdween
de nacht, het licht en ook jij.
Nu ruik ik enkel regen,
smacht ik naar zonneschijn.

Het vergeelde licht

enkel wat bladeren dwarrelden door de straten,

verlicht door oude verroeste straatlampen,

die nauwelijks meer gaven dan de volle maan

ze hoorden de laatste stappen naar huis gaan,

de luiken en deuren dichtslaan, en voelden

de koude terwijl sterren en maan verdwenen

en toen er niemand meer was, ook de bladeren

rust vonden, vielen de eerste sneeuwvlokken

rustig en eerbiedig in hun vergeeld licht

Met blote voeten

Geniet maar van de eerste stralen,
gooi je jas maar op de grond,
ruik het groen dat start te groeien.
Is de lucht nu niet gezond?

Voel de wind zacht door je haren,
hoor de vogels in de lucht.
Laat het werk maar even wachten,
je hebt nood aan deze vlucht.

Ga ook eens op blote voeten,
dat is goed voor je bloedsomloop,
maar bijt het gras in uw tenen,
sta je in een mierenhoop.

Ik ben duisternis

Kijkend naar de sterren,

wachtend in de nacht,

duisternis verbergt tranen,

de tranen van onmacht.

In de donker worden tranen,

worden tranen vrolijkheid,

kan ik het verdriet verbergen,

voor mij een zeldzaamheid.

In de donker kan ik weer lachen,

in de donker kan ik zijn,

zijn kan ik dan zonder schaamte, 

ik, mezelf in de maneschijn. 

Maar bij het krieken van de dag,

als men weer de zon aanprijst,

dan schreeuw ik om duisternis,

voordat het leven mij opeist.

In het licht kan ik niet zijn,

kan ik niet zijn wie dat ik ben.

In de dag ben ik weer anders,

niet de weerwolf, maar de gentleman.

Lichtdicht

De duisternis

omringde me,

geheel onverwacht.

In stilte, sloop hij

langs mijn huis,

de duisternis, heel zacht.

De schaduwen,

die woekerden,

verjoeg hij in één slag.

En de vrolijkheid,

die in mij zat,

verdween met mijn lach.

Nu is het ik

en de duisternis,

samen in de nacht.

 

Hij wil donker,

ik wil licht,

het licht waarop ik wacht.