De astronaut

als ik sterf 
schrijf dan neer
dat ik de aarde zag
hoe zij daar zweefde
ademde, leefde,
hoe graag ik haar wel mag
het blauw op zwart
het wit op blauw
het licht van dag en nacht

als ik sterf 
schrijf dan neer
dat ik de aarde zag
een plek die leeft
vol dynamiek
een eigen hartslag
van zand, van water
van bergen en ijs
van ritmes hard en zacht

als ik sterf 
schrijf dan neer
dat ik de aarde zag
een bol die blonk
uitblonk van leven
ik oprecht van slag
ik voelde tranen
weende ze oprecht
de aarde, dat is leven

de aarde, dat is echt 

De wereld

In mijn hand

droeg ik de wereld.

Heel eventjes

was hij van mij.

Ik voelde al het leven.

Ik voelde vreugde,

voelde eendracht,

alle mensen zij aan zij.

Die ene seconde,

perfecte harmonie,

maar dan plots

was het voorbij.

In mijn hand

droeg ik de wereld.

Heel eventjes

was hij van mij.

Klein

Alles gaat volgens een planning,
van het eten tot we slapen gaan.
En kunnen we de tijd dan even vergeten,
dan voelen we ons zeer voldaan.

Maar wat is tijd zonder een wekker.
Zonder nu, te vroeg, te laat.
Ach, wat is de tijd voor alle leven,
het is de zon die daarboven staat.

De tijd is reeds miljarden jaren
het uitdeinen van het heelal.
En wij zijn maar een kleine schakel,
niet meer dan een niemendal.

Universum

Als ik een vlieg was, zou ik leven
tegen honderd in het uur.
Als ik een mug was, zou ik steken
want dat zit in mijn natuur.

Of een hondje of een katje
vertroeteld worden door de baas.
Of een ijsbeer op de noordpool
maar ik ben een mens, een mens helaas.

Ik kan wel honger hebben als een paard
en zo sluw zijn als een vos
of zo slim zijn als een uil
en zo sterk zijn als een os.

Maar ik zal altijd een mens zijn,
mens zijn zal ik helaas.
Niet zo vrij als al die dieren.
Gelukkig is er ook soelaas.

Ik sta van boven in de keten.
Ik ben sociaal, ik ben niet bang.
Ik kan lachen, denken, spreken.
Ik ben de ying, ik ben de yang.