Een wereld vol liefde

ik adem in mijn sjaal

de wereld op de ruit

het voelt daarbuiten o zo koud

toch straalt ze warmte uit

   

wat duurt de dag vandaag

wat lijkt een dag
een eeuwigheid
zonder zoen
zonder lach
zonder jou
even vast te houden

zonder zwijgen
zonder woorden
geen ik hou van jou
niets dat blinkt
blinkt in je ogen
geen even aanraken

ik mis je armen
je omhelzing
je haar te ruiken 
als ik je kus

wat duurt een dag
een eeuwigheid

wat duurt de dag vandaag

bestaan ze, zachte regendruppels

De herfst stort zich op mij,
vermomd in duizend druppels,
vergezeld door kleurige bladeren
die mij zouden moeten troosten,
maar kil en hard rond me slaan,
terwijl wind tranen in mijn ogen waait
en ik voel, al dagen, weken, dat de zon
me niet meer beschermen kan,
en dan denk ik, droom ik, 
bestaan ze, zachte regendruppels
die doen vergeten dat herfst
gevolgd wordt door winter,
door snijdende wind, naakte bomen,
doodse vlakten waar een enkeling
zijn rillende hond uitlaat,
waarna de deur weer dichtslaat
omdat koude enkel welkom is
na een hittegolf, maar morgen
vervloekt wordt met muts en sjaal,
waar ijzel je houvast vernietigt,
natte sneeuw in grauwe klonters
de weg verspert en hemelse dauw
verandert in hardnekkige vorst.

  

ik zat naast niemand

naast mij op de bank
zat er niemand
we zeiden niets
keken naar de wolken, 
de zachte, lage zon
de bladeren in het gras
hoe de zomer wisselde
met de herfst, de winter
de wind reeds gedraaid
al frisser, al feller was
en vogels vlogen hoog
naar zuiderse oorden
we zagen hoe kleuren 
vervaagden, verdwenen
samen met de bloemen
ik wou het met je delen
hoe het hart 
van de wereld klopte
en langzaam stopte
ik wou ... echter
naast mij op de bank
zat er niemand

soms samen koffie

soms opgeloste koffie
soms lost koffie het op

soms koffie lekker warm
soms te warm voor koffie

soms twee kopjes samen
soms samen één kopje

Nav. blowup 8 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/198/blow-up-week-8) - foto van Hanne Reumers  
 

als een huis vol lege dozen

als een huis 

vol lege dozen

is mijn hoofd

zonder boeken

is mijn maag

zonder eten

is mijn hart 

zonder jou

Nav. blowup 7 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/197/blow-up-week-7) - foto van P. Bardyn
 

dromen bij water

een stad kan je niet verbergen
geluid stopt niet bij een muur
prikkeldraad houdt smog niet tegen
zelfs bij een zwembad valt er regen

en toch, en toch, mijn vriend
vind ik hier innerlijke rust
wanneer het water me draagt
naar een paradijselijk strand

Nav. blowup 6 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/196/blow-up-week-6) - foto van Tomas Bachot

je houdt, je trouwt

volg mij, ik volg jou
triomferen hand in hand
dansen dicht tegen elkaar
jij zie hoe mensen juichen
ik zie hoe je straalt
en als de nacht dag wordt
een nieuwe start wordt
rijden we feestelijk naar huis
in een wagen vol met wensen

Nav. blowup 2 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/188/blow-up-week-2) - foto van Kathleen Gobbin
  

in een wereld die zachtjes brandt

zien ze niet hoe de zon
voor ons allen schijnt
en als zij weer verdwijnt,
sterren onze hemel bedekken

zien ze niet de frisse dauw
de diamanten in het gras
een parelsnoer dat eerst een web was
de adem van een nieuwe dag

zien ze niet als regen valt
op het zachte groene gewas
waar enkel eerder aarde was
het leven brengt voor iedereen

zien ze niet de hoge bomen
standvastig en vol kracht
hoe een kind klimt en lacht
de natuur ons allen bindt

zien zij niet de horizon
hoe eindeloos ze reikt
en als je heel goed kijkt
er telkens weer een morgen is

zien ze niet de mensen praten
helpen, wenen, kussen, geven,
met de liefde voor het leven
onvoorwaardelijk houden van elkaar

zien ze niet
zien ze niet
 

ik laat je los

groter worden je dromen

je wereld ook

met gestrekte armen

grijpen naar het onbereikbare

de naakte vrijheid

van durven leven

wil ik je geven

mijn kind

ik laat je los


Nav. blowup 1 Azertyfactor.be (http://azertyfactor.be/kans-detail/187/blow-up-week-1) - foto van Marleen Hiels

Wat als grenzen muren worden ...

wat als grenzen muren worden 

en rechten enkel op papier, 

of enkel geldig hier

we onze ruggen draaien,

om problemen op te lossen, 

onze waarden moeten lossen

we buigen voor een vrede,

gebaseerd op angst,

wie is er het bangst

wie moet meer bescherming,

meer regels, meer plichten,

allen voor de staat zwichten

zodat mensen muren worden,

eigenbelang primair,

de maatschappij totalitair

ik sterf een dag

geen bloemenpracht,
geen geur van 
zoete vruchten,
groen geschiedenis
voor gras
voor boom,
kreunend
in zijn eenzaamheid,
de wind waait
zeven knopen,
in stilte sterf ik
een dag,
als ik geen poëzie 
beleven mag

herschrijf geschiedenis

te vaak vraag ik het me af, of
de zon nog schijnen kan zoals toen,
hoog geklommen, de wolken weg,
hemelsblauw, warm op mijn rug

ah lieveling, ik wil je terug,
zien hoe wind waait langs je haren,
stappen in de stappen, afdrukken
als indrukken, die je achterlaat in het zand

en ingeval je glimlach landt
in mijn hart, en alles klopt,
ik in je ogen verdrinken kan
op een volmaakte dag

opdat ik nogmaals mag,
kussen, je hals, je lippen,
volop je mond, fluister je toe
hoeveel ik van je hou

echter de zon is kou, maar niet
als ik in mijn gedachten dwaal,
dan herschrijf ik geschiedenis
zodat ik je niet hartstochtelijk mis

je missen

ik verdrink

in de inkt

terwijl papier

verdriet opneemt

stukje voor stukje

echter, te weinig om

beter te voelen

te weinig om

te hopen op

herstel

blad per blad

je missen

vol tranen

in zwarte inkt

ik verdrink

de naakte takken

de kale takken reiken
als armen naar niets
hun ongrijpbare dromen
met de bladeren vergaan

het koude weer weegt
breekbaar, levenloos
enkel een gure wind 
kan hen nog bewegen

echter, de boom wacht af
laat zijn takken reiken
hij weet, ooit komt warmte
mogen zij weer knoppen

Liever een spook

je was bang

niet van het spook
in de lange gang

niet van het monster
dat al jaren
in je kast woont

niet van de tak
die bij een storm
net het venster raken kan

niet van de krakende trap
van de donkere berging
van de badkamer 
daar zijn alleen

vandaag werd je bang
van de mens
werd hij je monster

en ik werd een vader
zonder woorden

wat had ik je liever
om het spook getroost
  

gedicht in het water

Aan het water zocht ik een gedicht
maar zag enkel smaragdblauw 
en zachte golven die zich 
één voor één rekten 
op het goudgele strand 

ik zag visjes in bonte kleuren 
net onder het wateroppervlak 
schichtig zwemmend voor mij
alsof ze wilden zeggen 
"zoek het niet te ver"

maar de verte was zo mooi
in vurig geel, oranje, rood
het water verdonkerde,
de branding loste niets vandaag
de zee bleef een zee

  

Winteruur

ik tem de tijd

tem uur, tem dag

de weekdagen 

vooruit

in het weekend

rem ik hem af

dan geef ik tijd wat ruimte

rust tot een uur of acht

stapvoets tikkend

onverstoord, 
haast geen haast

vandaag de dag

ik tem de tijd

rem hem af 

en dit weekend 

lukt het aardig

ik rekte tijd 

een extra uur

  

Zonder tijd

ik ben de tijd verloren
ergens tussen negen en kwart voor tien
nooit meer terug gezien

nu eet ik lunch in de donker
slaap ik als de rest ontwaakt
en geen tijd die me kraakt

ik verstop me soms heel even
als ik vermoed dat hij daar is
tijdloos zijn is geen gemis

of kijk ik naar mijn naakte pols
het hoekje in de iPhone blijft zwart
nergens tijd dat me verwart

ik ben de tijd al lang verloren
ergens tussen negen en kwart voor tien
hoop hem nooit meer terug te zien.

Aan de oude vaart

zie hoe de trotse populieren de fietser begeleiden 
langs de oude vaart, hoe zij de rechte weg 
accentueren terwijl de wind weerom waait,
vanuit de richting waarheen de fietser fietst

gebogen over zijn stuur, zijn benen willen
wachten, zijn wilskracht wil vooruit, 
de teller bijna op twintigduizend kilometer,
de hoge populieren moedigen hem aan, 'fiets', 'fiets'

ze blijven roepen als de wind ruist door hun bladeren, 
zelfs nu de fietser enkel nog een stipje is, 
ik kijk naar het water en zie hun schaduw vallen.
Hoor ik daar nu, 'zwem', 'zwem'?