Zonder tijd

ik ben de tijd verloren
ergens tussen negen en kwart voor tien
nooit meer terug gezien

nu eet ik lunch in de donker
slaap ik als de rest ontwaakt
en geen tijd die me kraakt

ik verstop me soms heel even
als ik vermoed dat hij daar is
tijdloos zijn is geen gemis

of kijk ik naar mijn naakte pols
het hoekje in de iPhone blijft zwart
nergens tijd dat me verwart

ik ben de tijd al lang verloren
ergens tussen negen en kwart voor tien
hoop hem nooit meer terug te zien.

De waanzin van het wachten

Ik kan het niet,
ik kan het niet,
wachten kan ik niet.

Niet voor de bus,
niet voor de trein,
niet voor een vers gebakken brood.

Al ben ik kalm,
al heb ik tijd,
al moet ik nergens heen.

Ik kan het niet,
ik kan het niet,
wachten kan ik niet.

Geen tijd

Dit zal even moeten wachten,
het zal voor later zijn,
een andere keer misschien,
lukt het wel in die termijn?

Te kort duren de uren,
de seconden tikken weg,
in een dag maar 24 uur,
steeds zij wij onderweg.

In onze haast missen we dingen,
en kijken dan terug met spijt.
We hebben dan wel een horloge,
maar hebben nog steeds geen tijd.