bestaan ze, zachte regendruppels

De herfst stort zich op mij,
vermomd in duizend druppels,
vergezeld door kleurige bladeren
die mij zouden moeten troosten,
maar kil en hard rond me slaan,
terwijl wind tranen in mijn ogen waait
en ik voel, al dagen, weken, dat de zon
me niet meer beschermen kan,
en dan denk ik, droom ik, 
bestaan ze, zachte regendruppels
die doen vergeten dat herfst
gevolgd wordt door winter,
door snijdende wind, naakte bomen,
doodse vlakten waar een enkeling
zijn rillende hond uitlaat,
waarna de deur weer dichtslaat
omdat koude enkel welkom is
na een hittegolf, maar morgen
vervloekt wordt met muts en sjaal,
waar ijzel je houvast vernietigt,
natte sneeuw in grauwe klonters
de weg verspert en hemelse dauw
verandert in hardnekkige vorst.

  

Uitkijken naar de herfst

Ik kijk uit naar de herfst als de onbeheerde bladeren 
langs de straten waaien op het ritme van de wind, 
dan wat rustiger, dan met volle vaart, 
op weg naar hun laatste rustplaats. 

Ik kijk uit naar de herfst hoe de regen zal tikken 
op mijn weerspiegeling in de ruit, of op mijn jas, 
dan wat rustiger, dan met volle kracht, 
terwijl ik wandel met de onbeheerde bladeren. 

Ik kijk uit naar de herfst als de zon wat lager staat, 
de nacht weer overheerst en ik wandel,
met de bladeren, terwijl de regen op me slaat,
en we samen zoeken naar dat beetje rust.

De zon lacht ons toe

Wolken torenen aan het horizon om ter hoogst.
Telkens overbluffen ze elkaar met een nog hogere wolk.
Rommelend. Vechtend. Roepend naar elkaar,
proberen ze ons om ter eerst te bereiken. 

En als het licht wordt weggeworpen, 
vinden ze hun kracht in het samengaan. 
Grijs wordt zwart. In één enkele seconde verstoten ze de droogte. 
Stort regen rondom ons. 

De warme dag spoelt weg langs de straatkolken
die dorstig het water wegslikken. 
En als de laatste druppels op het vensterraam vallen, 
is de zon er reeds. Lacht ons weerom warm toe. 

Grijze wolken zijn gemeen

Gekneveld door de nevel,

droomt het gras van zonneschijn,

het wenst licht en zuurstof,

geen vochtig mistgordijn.

Liefst heeft het gras blauwe lucht

met enkele wolkjes er doorheen

'neen' zegt hij tegen al die nevel

want grijze wolken zijn gemeen.

Ze laten druppels vallen,

met duizenden na elkaar

en als gras ligt te verzuipen

is er een tweede lading daar.

Je rook naar zonneschijn

Het regende en regende.
Jij rook naar zonneschijn,
en toen het nacht werd,
zorgde jij voor licht.

Samen dronken we wat wijn,
niet om te vergeten, neen,
maar om de tijd te rekken,
om langer bij elkaar te zijn.

Maar na de wijn verdween
de nacht, het licht en ook jij.
Nu ruik ik enkel regen,
smacht ik naar zonneschijn.

vandaag is er enkel regen

Vandaag is de lucht gesloten,
blauw is voor een andere keer,
de wolkenpoort bedekt de hemel,
vandaag valt regen op ons neer.

De zon, ergens daar hoog,
kan niet door grijs wolkendons,
geen straaltje komt tot beneden,
de zon schijnt niet voor ons.

Vandaag is de lucht gesloten,
je kan bezwaar hebben tegen,
maar dat heeft echt geen zin.
Vandaag is er enkel regen.
 

Eigenbelang

Tussen de buien van de herfst
geeft een straaltje zonlicht
mij mijn zomerse vriend.

Ik heb met hem te doen,
mijn lieve schaduw
rillend in een plas.

Morgen een dikkere jas!

Dans van zon en regen

Tussen duizend regendruppels,
zie ik wat zonnestraal,
die zijn weg zoekt naar de aarde,
haar pracht is maximaal.

Zo kust ze alle druppels,
die ze ontmoet op haar baan,
geeft hen elk een eigen kleur,
een nieuwe dimensie aan hun bestaan.

De druppels blijven vallen,
ze breken zo het licht,
en door de dans van zon en regen,
ziet een regenboog zijn levenslicht.
 

Genoeg van regen

Deze ochtend scheen de zon,
een T-shirt was genoeg,
maar nu ik weer naar huis ga,
zit er een spelbreker in de ploeg.

De sluizen, die gaan open,
het water stort omlaag,
en ik hier op mijn fietsje,
stel mij toch wel de vraag.

Waarom moet het net regenen,
als ik naar buiten moet?
Er vallen niet enkel regendruppels,
maar ook een tranenvloed.

Gelukkig dat het regent

Gelukkig dat het regent,
dat het regent dat het giet,
ik wil er echt niet over zagen,
ben dan ook geen zeurpiet.

Ach, moest het zonnig wezen,
moest ik werken in de tuin,
moest ik het terras afschuren,
ja van mij geen lofbazuin.

Of kwamen vrienden barbecueën,
gezellig samen met een glas,
werd het laat door de zwoele warmte,
’s morgens een veel te grote afwas.

Ja, gelukkig dat het regent,
dat het regent dat het giet,
of mis ik eigenlijk wel ons zonnetje,
‘t is maar hoe je dit versje ziet.

Koude

Bladeren verschrompelen op de grond,

de lucht blijft grauw en grijs.

Ik zie de koude overheersen,

mijn dikke pull het bewijs.

Verkleumde handen verraden de kilte,

een koude rilling loopt over mijn rug.

Ik hoor de wind hier krachtig gieren,

wanneer zie ik de zon terug.

Storm

De storm waait over de daken,

plooit de bomen heen en weer.

Ik hoor de slagen van de bliksem.

Regen valt te pletter neer.

De storm waait over de daken.

Wind neemt bladeren en takken mee.

Water stort zich door de straten.

Tja, de zon is op congé.