Mijn tuin heeft weer zijn schaduw

Mijn tuin heeft weer zijn schaduw
de haag een zware zwarte lijn,
en de treurwilg van de buren,
kan weer bij mijn tuinhuis zijn.

Elk werpt zijn gedachten,
langzaam door het groene gras,
spelend met de tijd en elkander
alsof er nooit eerder zonlicht was.

en ook ik, ik sta in de stralen,
zie mijn schaduw voor me staan,
geniet nog even van de zomer,
morgen is het misschien gedaan.
 

De herfst

Ik zie de laatste vlinder vliegen,
eenzaam door de kille lucht,
zijn vleugels rillen van zijn lijfje,
voor de koude op de vlucht.

De bladeren verkleuren,
en dwarrelen rusteloos voorbij,
de zon staat niet meer zo hoog,
ze heeft met ons geen meelij.

En zo wordt blauw langzaam grijzer,
is er steeds wat minder licht,
verlaten kleuren onze wereld,
naar een duister evenwicht.

Tja, als de zomer is verdwenen,
en de herfst is nabij,
huilt de wind door de straten,
treuren de wolken boven mij.

Afscheid van een zomer

Als een blad dat niet wil vallen,
ook al weet hij dat het herfst is,
lach ik met een gezicht vol tranen,
want de zomer is geschiedenis.

Ik voel je blik nog in mijn ogen,
hoor je woorden in mijn hart,
zie ons zwemmen in het water,
ja, deze zomer was apart.

Ik zal je altijd in me dragen,
je naam voor eeuwig dichtbij mij,
al weet ik dat je niet zal weerkeren,
onze zomer is voorgoed voorbij.

Zonnecrème

Ik voel de zomerse zon,
strelen op mijn huid,
haar warmte omarmt me,
ga voor verwenning, voluit.

Gelukkig is er factor vijftig,
die zorgzaam om me geeft,
want zonder haar bescherming,
was ik een rode kreeft.

En ik wil geen rode vlekken,
of kanker in mijn vel,
dus geef me nog een laagje,
verbranden doe je snel.

Zoek de zon

Ik zoek nu toch al dagen,
tussen de bomen, in het gras,
achter de struiken, in de wolken,
want ik weet dat jij hier was.

Onder de koude regendruppels,
tussen de struiken, langs de beek,
vind ik al eens een kleine bloemknop,
die wat op je warmte leek.

De wind zal je niet brengen,
ja, de lucht is nog te grijs,
toch hoop ik je vlug te vinden,
ik wil geen zomer aan halve prijs.

De winter begraven

Ik heb de winter begraven,
vanachter in mijn tuin.
Hij kreeg een mooi bloemtapijt.
Einde Lofbazuin !

De winter is begraven, 
ik dans nu aan zijn graf,
het einde was zijn noodlot,
dit einde was zijn straf.

Ik zal niet om hem treuren,
als ik in mijn hangmat rust,
dan hef ik het glas met de zomer,
als de zon mij liefdevol kust.

Daar is de zomer

In harde stortvlagen,

valt de regen naar omlaag,

met de hoop op een antwoord,

al lijkt het meer een meerkeuzevraag.

Zal de zomer eindelijk komen,

is de koude nu gedaan,

wanneer zal de zon doorbreken,

of moet vijftien maar volstaan.

En bij elke regendruppel,

meegevoerd door de koude wind,

gaat de hoop toch wat verloren,

opdat de zomer ooit begint.

Maar mensen kijk eens goed,

de zomer, die is er al,

de zomer is niet één moment,

maar wel een honderdtal.

Ja, de wind blaast al eens warm,

en de regen valt wel mee,

en als de zon schijnt op het water,

voelt het reeds aan als congé.

En tussen de bladeren en de bloemen,

vliegen insecten in het rond,

en bij de vogels die zo fluiten,

zit geen enkele mopperkont.

Neen, wij mensen kunnen klagen,

vergeten daardoor het klein geluk,

en zal de herfst plots verschijnen,

kon de zomer eigenlijk niet stuk.

Gisteren scheen de zon

Gisteren scheen de zon,
niet op mijn boeken,
niet op mijn werkplek,
maar in de verte,
ik kon haar stralen zien.

Al kon ik haar warmte niet voelen,
kon ze me niet verblinden,
ze schitterde daar,
bracht een glimlach op mijn gelaat,
het was een prettig wederzien.

Gisteren scheen de zon,
niet op mijn boeken,
niet op mijn werkplek,
maar in de verte,
ik heb haar niet meer weergezien.

Waar is mijn zomer?

De tuin is stil zonder jou,

geen groen in de bomen,

geen kleur in het gras,

de tuin is stil, kil en kou.

De zon probeert nog

maar kan niet verhinderen

dat hij een leegte blijft.

Schoonheid is gezichtsbedrog.

Ik tel de dagen, weken af,

hoop dat jij er snel weer bent,

de tuin weer een paradijs,

maar jij, zomer, bent nog veraf.