Volle maan

Soms staat de maan
ons aan te staren
alsof hij ons veracht.

Hij ziet geen steek
echt niemendal
voor hem is alles nacht.

Geen witte wolken
geen blauwe zee
geen bergen in het vergezicht.

Zijn bomen groen?
Is er woestijn?
Dat ziet hij niet op zicht.

Soms staat de maan
daar zo te stralen
alsof hij naar ons lacht.

Ziet hij wat wouden?
Ziet hij de meren?
Het is toch middernacht?

De warme, gele zon
achter onze eigen bol
schijnt recht in zijn gezicht.

En met een glimlach
op zijn gelaat
geeft de maan zijn eigen licht.
 

Tot morgen zon

De zon ebt weg,
legt haar stralen zacht
op het water neer.

Afscheid aan de horizon,
haar glimlach
kleurt de wolken.

Ik wuif naar haar,
zij werp me nog
een laatste schaduw toe.

Net als de zon,
verdwijnt mijn schaduw
onder het deken van de nacht.

Slaap zacht.

Ik ben duisternis

Kijkend naar de sterren,

wachtend in de nacht,

duisternis verbergt tranen,

de tranen van onmacht.

In de donker worden tranen,

worden tranen vrolijkheid,

kan ik het verdriet verbergen,

voor mij een zeldzaamheid.

In de donker kan ik weer lachen,

in de donker kan ik zijn,

zijn kan ik dan zonder schaamte, 

ik, mezelf in de maneschijn. 

Maar bij het krieken van de dag,

als men weer de zon aanprijst,

dan schreeuw ik om duisternis,

voordat het leven mij opeist.

In het licht kan ik niet zijn,

kan ik niet zijn wie dat ik ben.

In de dag ben ik weer anders,

niet de weerwolf, maar de gentleman.

Lachen met Halloween

In de straten, op de pleinen dwaal ik rond.

Ik ben de geest achter de bomen,

volg je met bloedrode ogen, hongerig.

Wie durft er buiten te komen?

De maan en de mist, die helpen mij,

ze maken alles donker en mysterieus,

en als ik dan mijn slachtoffer zie,

dan laat deze avond mij geen andere keus.

Ik sluip nog stiller dan haar schaduw,

breng de angst diep in mijn prooi.

Ik zie ze gespannen heen en weer kijken.

Wat is de vrees in haar ogen bloedmooi.

Ik spring op, verschrikking alom,

een schreeuw en een gil, ongezien.

Dan herkent ze me en geeft me een duw,

en moeten we lachen met Halloween.

Middernacht

Het is middernacht

en ik weet niet of ik slapen wil.

Morgen, vroeg op, maar

geen zand in de ogen, geen geeuw in de mond.

Het is middernacht

alles is rustig, alles is stil.

Morgen, vroeg op, maar

mijn pen staat te trillen, ideeën vliegen rond.

Het is middernacht.

Morgen, vroeg op.

Neen, ik ga nog niet slapen,

al ben ik morgen doodop.