Verboden toegang

Het leek een toren in verval,
maar de hond die waakte wist beter,
niet de toren was de rijkdom,
maar de duiven lief en teder.

De grond behoorde een huurling toe,
de vechtersbaas was zelden thuis,
hij had verschillende projecten,
zoals je wel ziet op de beeldbuis.

Zijn hobby was zijn werk,
geweld zijn levensdroom,
en lieve, tedere duiven,
verstopte hij zonder schroom.

Vrede zouden zij kunnen brengen,
hij zag al vredesduiven overal,
en dan zit de huurling zonder werk,
wordt hij de toren in verval.


N.a.v. Hendrik-Jan de Wit @hjwdewit: Vandaag een speciale #WoT schrijfopdracht. Blog mee over deze foto

de vogel lacht in zijn vuistje

De vogel lacht in zijn vuistje,
of is zijn pluimpje beter gezegd,
als hij de mensen daar zitten
in ijzeren blokjes op een rij gelegd.

Hoe ze schuiven van links naar rechts,
zonder echt rechtdoor te gaan,
hoe ze vloeken in hun blokje,
omdat ze daar nu al lang staan.

De vogel vliegt vrolijk,
weg van het vuile roet
en lacht dan in zijn vuistje,
zoals ook de fietser doet.

Koop een kat

De vogels fluiten vrolijk,
maar maken mij zo zot,
vooral die zelfde deuntjes,
ze blijven steken in mijn kop.

Ze kwetteren en tsjirpen,
de ganse dag gefluit,
ik denk dat ik een kat koop,
gedaan met het geluid!

Stille muziek

Ik zie de zon, de blauwe lucht,
hoor vogels liefdevol fluiten.
Ik adem in en ruik het gras,
voel warmte me omsluiten.

De eerste stralen geven me,
een gevoel van welbehagen.
Toch denk ik met weemoed terug,
aan de koude winterdagen.

Want in het kraken van de sneeuw,
hoor ik een melodie,
van stilte en van eenvoud,
van pure poëzie.

Dakgoot

Ik zie jullie schichtig

heen en weer gaan

en hoor jullie kindjes

zo nu en dan.

Dan roepen ze

“Ik heb honger”

als ik hun getjilp

zo begrijpen kan.

Wees welkom

meneer de zwaluw,

mevrouw de zwaluw

voor het derde jaar op rij.

Met je gezin

onder onze de dakgoot

leef hier maar rustig

leef hier maar vrij.