Oostende Koerse

De paarden staan startklaar,

de ‘koerse’ gaat van start,

de gokkers die dachten te winnen,

hun denken is nu verward.

Ze roepen op hun nummers,

de paarden luid bij naam,

en op de hoop om toch te winnen,

krijgen de jockeys een scheldnaam.

Dan is er plots de eindmeet,

voor sommige nog te vroeg,

terwijl de ene staat te juichen,

gaan de anderen naar de kroeg.

Een drankje en een hapje,

waarbij men nog wat briest,

geeft dat beetje hoop,

dat je je volgende koers juist kiest.

En dan vlug het winnend lotje,

de nieuwe lading is weer daar,

allen rap op de tribune,

de paarden staan weerom startklaar.

Oostende

Oostende is geen stad, 
het is een monument,
met 70.000 spelers
en een zee als dirigent.

Met huizen en mastodonten,
met meeuwen die schreeuwen om meer.
En toeristen die er komen
en ze komen telkens weer.

Oostende is geen stad,
het is een monument,
met ontelbare verhalen
van tranen, liefde en amusement.

De dijk, het strand, de havengeul,
met dansende golven en zonneschijn.
De straten, lanen en de parken.
Cultuur, plezier als levenslijn.

Oostende is geen stad,
het is een monument.
De koningin der badsteden.
Kom en voel haar temperament.

Poëzie met fotografie

De golfbreker en ik

Vlucht niet voor de golven,
ze slaan in de branding neer.
Schuil niet voor de snijdende wind,
want dit is de Noordzee evenzeer.

Voel hoe zand en water leven!
Voel het waaien rondom jou!
Plotse harde regenvlagen
of de kilte van de kou.

Het zegt je veel over het leven,
over vreugde en verdriet,
over kracht van het bestaan,
al zien de meeste het niet.

Stad aan zee

Kan ik meer zijn in je ogen
dan een stad hier aan het strand,
dan het water aan je voeten,
je handdoek in het mulle zand.

Kijk wat breder naar de haven.
Kijk wat verder dan de zee.
Voel het bruisende stadsleven.
Dansen, feesten en varieté.

Aanschouw mijn hart hier in de straten.
Ik ben meer dan zand en steen.
Ik ben een stad om van te houden.
Ik ben een stad van iedereen.