De winter begraven

Ik heb de winter begraven,
vanachter in mijn tuin.
Hij kreeg een mooi bloemtapijt.
Einde Lofbazuin !

De winter is begraven, 
ik dans nu aan zijn graf,
het einde was zijn noodlot,
dit einde was zijn straf.

Ik zal niet om hem treuren,
als ik in mijn hangmat rust,
dan hef ik het glas met de zomer,
als de zon mij liefdevol kust.

Slapengaan

Beneden aan de trap,
nam ik de eerste tree,
het was een hele kleine stap,
toch viel het echt niet mee.

Ik wilde niet naar boven,
ik wilde niet naar bed.
Mijn mama zie, ‘Je moet gaan slapen’,
maar ik had net zoveel pret.

Ik draaide me nogmaals om,
maar zag daar al een monoloog,
dus stap voor stap, ging ik,
ging ik gedwee omhoog.

Gelukkig had mijn droom,
mijn speelgoed meegebracht,
en dromen, dromen dat ik deed,
ik droomde de ganse nacht.

Liggen

Ik lig rustig in de hangmat,

ik lig genietend in het gras,

soms lig ik in de eerste-,

soms lig ik in de tweedeklas.

Ik lig languit in de zetel,

op tafel lig ik nooit,

daar liggen de boeken

en de krant vlug opgeplooid.

Ik kan ook aan het water liggen,

of onder een deken, lekker warm.

Soms ligt het op mijn maag,

of ligt het op mijn lever naast de blindedarm.

Dan lig ik weer op schema,

om weer te liggen achterop,

zie ik het voor mijn neus liggen,

lig ik plots weer geheel op kop.

Gelukkig lig ik niet in coma,

of nog erger, lig ik onder de grond,

en ik weet, het zal niet binnen mijn bevoegdheid liggen,

maar te lang liggen in de zon is ongezond.

Oké, het ligt er dik bovenop,

je ligt vooral in bed traditiegetrouw,

en als ik daar dan lig,

lig ik het liefst dicht bij jou.