Slapengaan

Beneden aan de trap,
nam ik de eerste tree,
het was een hele kleine stap,
toch viel het echt niet mee.

Ik wilde niet naar boven,
ik wilde niet naar bed.
Mijn mama zie, ‘Je moet gaan slapen’,
maar ik had net zoveel pret.

Ik draaide me nogmaals om,
maar zag daar al een monoloog,
dus stap voor stap, ging ik,
ging ik gedwee omhoog.

Gelukkig had mijn droom,
mijn speelgoed meegebracht,
en dromen, dromen dat ik deed,
ik droomde de ganse nacht.

De schoolpoort

Je handje in mijn handje
verborgen voor de koude.
We wandelen naar het poortje
een beetje ingehouden.

We stoppen bij het hekje
en je kijkt me vragend aan.
Wie komt je strakjes halen?
Wanneer is de school gedaan?

Een lief woordje en een kusje
en dan laat ik je gaan.
Soms een afscheid met een lachje,
soms een afscheid met een traan.